บันทึกเรื่องราวที่ไม่เกี่ยวกับงานและเทคโนโลยี
แรงบันดาลใจแรกจากงาน ignitebkk เรื่องของคุณ พลอย มัลลิกะมาส “มนุษย์เดินทางไปไหน” ที่เต็มไปด้วยภาพเท้าของเธอกับที่ต่างๆรอบโลก ทำให้อยู่ดีๆก็อยากถ่ายรูปรองเท้าตัวเองในสถานที่ต่างๆ ภาพแรกคือในห้องประชุมที่ทำงานขณะฟังเวนเดอร์มานำเสนอสินค้า จากนี้ไปคงจะต้องถ่ายภาพรองเท้ากับสถานที่ต่างๆ ทำเป็น long term project กับเค้าบ้าง
งานนี้จัดได้สุดยอดมากครับ บอกได้คำเดียวว่ามันส์มากนะเธอว์นี่ขนาดจัดวันทำงานนะครับคนยังแห่มากันล้นหลามท่วมห้อง ผมว่ารอบหน้าจัดใน Hall เลยดีกว่าครับเรื่องมันเริ่มด้วย ตอนแรกจะทำเท่ไปขอเป็น sponsor เสื้อแต่ทำไปทำมาโผล่ไปเป็นคนพูดซะอย่างนั้น (ขอบคุณพี่ @iwhale ชื่อนี้จะอ่านยังไงดีเนี่ย)และที่หนักว่านั้นคือนึกหัวเรื่องไม่ออกอีกต่างหาก ว่าจะไปพูดเรื่องอะไรมีเวลาให้ 5 นาที(ย้ำๆ) และไม่สามารถ control slide เองได้ต้องปล่อยมันไหลไปตามเวลา “เอาไงดี?” คิดอยู่พักนึกก็มีไอเดียแว๊ปมาในหัวว่าเรากำลังทำ “Creative Hacker Campaign” อยู่นี่โดยที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า Campaign นี้จุดมุ่งหมายคืออะไร เพราะไปขอทำต่อจาก @LukeInTh มาอีกทีเพราะเห็นว่าชื่อนี้มันเท่มากมาย ดังนั้นปัญหาเรื่องหัวข้อก็แก้ไขไปได้อย่างเท่เรื่องต่อมาคือจะพูดอะไรดี 5 นาทีเหมือนจะง่ายนะครับแต่จริงๆแล้วผมว่ามันยากกว่า 30 นาทีอีกเพราะมันต้องต่อเนื่องรื่นไหลไม่มีหยุด จะไร้สาระมากก็ไม่ได้เดี๋ยวไม่ ignite ใช้เวลาร่าง contentรอบแรกอยู่ห้าวัน เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา แก้แล้วแก้อีกประมาณ 20 รอบ
Continue reading →
เช้าวันหนึ่งเมื่อเดือนที่แล้วเราสองผัวเมียต้องไปส่งลูกไปโรงเรียน ซึ่งจริงๆมันก็เหมือนกับทุกวันนั่นแหละแต่มันพิเศษกว่าทุกวันเล็กน้อยเพราะคืนก่อนผมดันนอนดึกและลูกสาวก็ตื่นๆหลับๆ เลยคิดในใจว่าถ้าขืนขับรถไปทำงานขากลับต้องมีง่วงหลับกลางถนนแน่ๆ ดังนั้นเพื่อป้องกันการเกิดปัญหากับชาวบ้านเลยตัดสินใจ “จอดรถไว้บ้าน”
ส่งลูกเรียบร้อยก็เดินมาขึ้นรถตู้หน้าปากซอยพบว่ารถตู้เยอะขึ้นมาก ไม่เหมือนสมัยก่อนที่แทบจะเหยียบกันตายกว่าจะขึ้นได้ ระยะเวลาจากหน้าปากซอยบ้านไปถึงหน้าเซ็นทรัลลาดพร้าวใช้เวลา 15 นาทีเสียตัง 15 บาทและที่สำคัญไม่ต้องขับรถเอง
จากสถานีรถใต้ดินถึงจามจุรีสแคว์ก็รถใต้ดินและได้เลือกที่ยืนดีๆด้วย เนื่องจากคนที่สถานีนี้คนยังน้อยเลยเลือกยืนตรงช่วงต่อขบวนได้ พร้อมทั้งสามารถแวะกินบะหมี่เป็ดก่อนขึ้นรถได้อีกและยังซื้อหนังสือพิมพ์ไปอ่านระหว่างทางได้อีก
ขากลับขึ้นจาก MRT ถ้าเบื่อๆก็แวะไปสูดแอร์ในเซ็นทรัลหลังจากนั้นก็นั่งรถตู้กลับบ้าน 15 นาทีไม่เกินค่าเสียหาย 15 บาทและไม่ต้องขับเอง ง่วงมากๆก็หลับบนรถ
ตกเย็นกลับมาถึงบ้านบอกเมียว่าพรุ่งนี้ไม่เอารถไปแล้วนะนั่งรถตู้สบายกว่าเยอะว่ะ ถึงบ้านเร็วกว่าด้วย เมียยิ้มและตอบว่า “โอเค”
ผลพลอยได้
-ประหยัดค่าน้ำมันไปประมาณ 1,000 กว่าบาท
-ได้เดินเยอะขึ้น
-ได้ดูสาวๆข้างทาง บนรถเมล์ บนรถตู้ และ ในเซ็นทรัล
-แวะกินข้าวเช้าได้หลายที่
*****************ดังนั้นรอช้าทำไมถ้าไม่มีประชุม 8:30 ผมก็จอดรถไว้บ้านแล้วเดินโลด
เมื่อวันเสาร์ไปเซ็นทรัลลาดพร้าวเพื่อไปซื้อรองเท้าวิ่งให้เมีย ระหว่างเดินกลับหลังจากเสียตังไปเรียบร้อย ทีวีจอใหญ่ที่เซ็นทรัลก็ฉายวีดิโอ Victoria Secret Fashion Show ผลคือ ผม เมีย และ ลูกสาวหยุดและยืนดูเป็นเรื่องเป็นราวจนจบ ”โอวมหัศจรรย์!!” จริงๆแล้วผมกับเมียดูโชว์นี้มาสามปีแล้ว
เราสองคนลงความเห็นกันว่านี่คือโชว์ที่รวมเอาผู้หญิงที่มีรูปร่างและหน้าตาสวยที่สุดในโลกมาไว้ที่เดียวกันมากที่สุดในโลก ผมเคยได้ยินคำกล่าวว่านางแบบทุกคนในโลกนี้ฝันว่าจะได้เป็นนางแบบให้ชุดชั้นในอย่าง Victoria Secret เพราะรูปแบบการนำเสนอของชุดชั้นในยี่ห้อนี้คือความสมบูรณ์แบบ ความงาม ความพอดี ความสูงส่ง ดังนั้นการเป็น model ให้ victoria secret ถือเป็น hilight หนึ่งในชีวิตนางแบบเลยทีเดียว
ผมเขียนเรื่องเกี่ยวกับโชว์ของ VS มาสองครั้งแล้วมังตั้งแต่บังเอิญได้ดูจากเคเบิ้ลทีวีตอนไปเที่ยวที่จันทบุรี เมื่อสองปีก่อน สำหรับครั้งล่าสุดผ่านมา(2009) ถึงแม้ผมจะไม่รู้จักนางแบบรุ่นใหม่ๆ หลายคนแต่ความเป็น grand super model ของแต่ละคนมันบ่งบอกได้จากลักษณะ การวางท่าของเธอเหล่านั้นใครอยากชมตัวอย่างภาพสามารถดูได้ที่
http://www.cbs.com/specials/victorias_secret/photos/photos.php?v=38663&s=0&p=1
ปีใหม่ที่ผ่านมาเป็นครั้งแรกที่พาครอบครัวตะลอนออกไปเที่ยวรวมกลับบ้านเป็นระยะเวลายาวนานที่สุดคือ 9 วันเต็มๆ การเดินทางครั้งนี้ใช้เวลาวางแผนนานพอสมควรโดยเฉพาะคุณภรรเมียเพราะว่าผมมักจะเบี้ยวเสมอเวลาที่ตกลงอะไรกับเมียไว้ล่วงหน้านานๆโดยเฉพาะเื่รื่องเที่ยวที่มักจะมีเหตุให้หยุดไม่ได้เสมอ ปีนี้เมียเลยคุมเข้มห้ามเบี้ยวโดยเด็ดขาดพร้อมทั้งมอบหมายหน้าที่พาเที่ยวให้ด้วย
เป้าหมายหลักของเราคือเชียงใหม่ จังหวัดที่เราเคยไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นรวมสี่ปีสำหรับผมตั้งแต่ประมาณปี 32-36 และหลังจากนั้นมาก็ไม่ได้กลับไปกันอีกเลยรวมเวลากว่าสิบปี ครั้งนี้เลยได้โอกาสกลับไปเยือนถิ่นเก่าอีกครั้ง โดยประเด็นหลักคือจะกลับไปกินเป็นหลักโดยที่สองผัวเมียทำรายการอาหารที่เคยชอบไปกินไว้กว่าสิบรายการนอกจากนี้โรงแรมที่เราพักก็อยู่ค่อนข้างใกล้ “กาดหลวง” และ “ถนนคนเดิน” ทำให้ของกินเป็นเรื่องง่ายสำหรับเรา
วันเดินทางก็ไม่มีปัญหาอะไรตอนแรกว่าจะขับรถไปนอนที่ตากก่อนหนึ่งคืนแต่เนื่องจากพ่อตา แม่ยายไม่กลับจากชลบุรีและการจราจรไม่ติดขัดผมจึงตัดสินใจขับยาวต่อไปเชียงใหม่เลย ภาพแรกที่เห็นเชียงใหม่คือ “เห้ยมันเปลี่ยนไปเยอะมาก!!! มีอุโมงค์ด้วยเว้ยยย” ถนนซูเปอร์ไฮเวย์ที่ผมขับมอไซสมัยก่อนเปลี่ยนเป็นโคตรพ่อถนนแปดเลน ==” ผมตื่นตาตื่นใจกับเชียงใหม่มากขับรถชมเมืองไปจนเลยเข้าไปใน มช อันคุ้นเคยพร้อมกับต้องแก้ปัญหาแรกคือเรายังไม่มีที่นอนในคืนนี้ โชคดีที่ @tao88 ช่วยชีวิตด้วยการแนะนำให้ไปพักที่ 3B Boutique Hotel แถวๆสนามบิน ซึ่งเจ้าหน้าที่และเจ้าของก็น่ารักมาก บริการดีไม่มีที่ดิประทับใจมากๆ ซึ่งสถานที่ตั้งดรงแรมก็ไม่ได้ไกลจากเมืองมากหรอกครับ แต่ข้อเสียของโรงแรมนี้มีเพียงข้อเดียวคือเสียงรบกวนจากถนนดังไปนิดเนื่องจากอยู่ติดกับถนนใหญ่ เท่านี้จริงๆครับที่เหลือคือดีมากๆ
Continue reading →
ไม่ได้เขียนนานมาก ปีใหม่ได้เวลารื้อ บล๊อกย้ายจาก OpenFreeHost ไปที่ ClNox(จริงๆก็บรฺษัทเดียวกันนั่นแหละแต่ @sugree ใจดีมากให้ลองไปใช้เครื่องที่เป็นคลัสเตอร์) เลยได้เวลาแอบลง WordPress แทนที่ Drupal คาดว่าหลังจากนี้จะได้เขียนมากขึ้น 
ปีที่ผ่านมาก็เป็นปีของการเรียนรู้และปรับตัวกับที่ทำงานใหม่เรียนรู้วัฒนธรรมใหม่ ตอนนี้ก็พอเข้าที่เข้าทางแล้วต่อไปก็ต้องเข้าสู้โหมดก้าวหน้า(Advance Mode) คือทำตัวให้เป็นประโยชน์กับองค์กรมาขึ้น เบาๆเรื่องสนใจส่วนตัวลงไปบ้างเพราะเรื่องน่าสนใจมันเยอะไปหมดจนบางครั้งดูเยอะเกินไป ดูไปดูมาไม่รู้อะไรจริงๆสักอย่าง ตัดออกให้เหลือสักสองสามเรื่องที่สัมพันธ์กับงานที่ทำอยู่
