นิทานทำมือ “แมวน้อยหลงทาง”
เย็นวันศุกร์ที่ดูเหมือนวันศุกร์ทั่วไปวันหนึ่ง ชีวิตของผมก็ดำเนินไปตามปกติคือกลับมาถึงบ้านเล่นกับลูกเอาลูกเข้านอน การบ้านยังไม่ต้องทำเดี๋ยวทำวันอาทิตย์ฝึกไว้ให้ชิน (เราต้องมีแรงบันดาลใจก่อนถึงจะลงมือ) แน่นอนเราพ่อลูกก็เล่นกันไปตามประสา เล่นไปร้องไห้ไป แล้วพ่อมันก็โดนอมม่าด่าประจำว่าชอลแกล้งลูกดังนั้นตอนนี้ผมขอสารภาพก่อนว่ามันเป็นความเก็บกดส่วนตัวอย่างหนึ่งเหอๆๆๆ เนื่องจากเป็นลูกคนเดียวไม่มีน้องพอมีลูกสาวเหมือนมีของเล่นแกล้งมันแล้วสนุกดี ชอบๆๆแกล้งมันทุกวันจนเดี๋ยวนี้มันเฉยๆแล้วแกล้งไปไม่ค่อยร้อง ก็เลยกะว่าเดี๋ยวรอไอ้คนเล็กโตอีกหน่อยจะแกล้งมันอีก 
กลับเข้าเรื่องคืนนั้นเองหลังจากที่ลูกทั้งสองหลับไปเรียบร้อยแล้วคุณแม่คนเก่งก็เปิดกระเป๋าลูกออกมาตรวจดูว่ามีการบ้านอะไรบ้างค้นไปค้นมาก็อุทานว่า “งานเข้า” ไอ้เราก็นึกว่าเมียเห็นว่าลูกสาวเอาอะไรพิเรนๆกลับมาจากโรงเรียนอีกแต่สิ่งที่เมียบอกคือ “ต้องแต่งนิทานคุณธรรม ให้ณมน ไปเล่าให้เพื่อนฟังหน้าห้อง” ได้ยินแบบนี้ถึงกับเครียดคือไอ้แต่งนิทานน่ะก็ยากมากแต่ที่ยกกว่าคือต้องวาดรูปประกอบพร้อมสอนลูกให้ไปเล่าให้เพื่อนฟังด้วยคือผมรู้ตัวเองมานานแล้วว่าต่อมศิลปะได้ฝ่อไปจากร่างกายและสมองอันน้อยนิดของผมไปแล้วให้วาดแก้วน้ำยังวาดไม่ค่อยจะได้ แต่นี่ต้องวาดนิทานนนน เออยากไปไหม ที่สำคัญคือมีเวลาห้าวัน แต่สิ่งเดียวที่สามารถตอบได้เพื่อรักษาความแมนไว้คือ “เออเดี๋ยวทำให้ สิวๆ” แบบเข้มแข็งแล้วก็พากันไปนอนอย่างสบายใจไทยแลนด์
เสาร์ อาทิตย์ก็ผ่านไป จันทร์ อังคาร พุธ พฤหัสบดี ก็ผ่านไปมารู้ตัวอีกคือคืนวันพฤหัสเมียบอกว่าเตือนมาหลายวันแล้ว แกลืมตลอดทำไงเนี่ยพรุ่งนี้ส่งแล้วสิ่งเดียวที่ตอบได้คือ “เออเดี๋ยวทำให้ สิวๆ” เมียส่งสายตาประหารกลับมาทันที่แปลได้ความว่า “สิวยัง นี่เหลืออีกแปดชั่วโมง มันยังไม่เริ่มวาดเลย” และสิ่งเดียวที่ต้องรีบโต้ตอบกลับไปคือ “เราจะเขียนเรื่องลูกแมวหลงทาง” เนื่องจากเมื่อเดือนก่อนครอลครัวเราเคยมีโอกาสได้ลองเลี้ยงลูกแมวที่มีคนเอามาปล่อยไว้ข้างบ้านเป็นแมวสีดำชื่อ “โอเลี้ยง” และเราพบว่าณมนชอบแมวมาก เดินไปเล่นได้ทั้งวันแต่มันอยู่กับเราได้แค่สองวันเท่านั้นแม่มันก็มารับไปแต่ก็เป็นเรื่องที่ดีที่เราได้สอนให้ลูกรู้จักความเมตตารักสัตว์ อย่างน้อยเราก็ช่วยให้มันกินอิ่ม มีที่นอนอุ่นๆ จนแม่มันมารับไปและผมคิดว่ามันเป็นประสบการณ์ที่ดีของณมนเลยทีเดียว
แต่่ปัญหาคือแล้วเราจะวาดยังไง ไอ้ story น่ะไม่ยากแต่ไอ้รูปประกอบเนี่นสิลำบากนั่งร่างอยู่นานก็ได้คนแบบหัวไม้ขีดกับแมวแบบถ้าไม่บอกว่าเป็นแมวลูกคงคิดว่าเป็นแมงมุมและแล้วหลังจากเมียลงมาก็ทนสภาพไม่ได้จึงเดินไปเดินมาอยู่และเมียผมก็กลับมาพร้อมกับสุดยอดวัสดุต้อนแบบสองอันนี้
โอวสวรรค์ประทานเราได้ตัวละครครบแล้วสิ่งเดียวที่ต้องทำคือแปลงร่างคนหัวไม้ขีดของผมและแมวมุมให้อยู่ในสภาพที่ใกล้เคียงต้นแบบมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ นั้งซ้อมอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงเพื่อปลุกวิญญาณศิลปิน หลังจากที่พอเรียกได้ก็จัดสินใจวาดรวดเดียว แต่ไม่จบ เนื่องจากศิลปินคงจะไม่ทำอะไรพรวดเดียวจบมันดูง่ายเกินไปฉาบฉวยเราต้องเว้นไว้เพื่อหาแรงบันดาลใจ ผมจึงเดินไปนอนโดยเว้นหน้าสุดท้ายกับหน้าปกไว้แล้วเข้านอนหาแรงบันดาลใจอย่างมีความสุข เมี๊ยวๆ
ตื่นมาตอนตีห้ามานั่ง build อีกพักก็สามารถจบเล่มนิทานสุดยอดโคตรๆ ทำมือ เล่มแรกในชีวิตออกมาหน้าตาแบบนี้ครับ ใครขวัญอ่านกรุณาอย่าอ่านนะครับ อาจเครียดไปสักพักได้ว่านี่ตั้งใจทำแล้วหรือ ก็เห็นใจผมหน่อยนะครับ อายุอานามก็เท่านี้แล้ว ได้แค่นี่ก็โอเคแล้ว
