หนีน้ำมาอยู่บ้านที่สวรรคโลกก็ร่วมเดือนแล้วมีโอกาสได้ทำอะไรเยอะแยะไปหมด(แต่ก็ยังต้องทำงานอยู่นะ) เพราะการใช้ชีวิตอยู่ต่างจังหวะนั้นปัญหาเรื่องการเดินทางแทบจะไม่มีเนื่องจากทำงานอยู่ในบ้านประชุมในบ้านผ่านอินเทอร์เน็ท หิวก็บิดมอไซไปกินข้าวห้านาทีก็ถึง แถมค่าเทอมลูกก็ยังถูกว่าประมาณ 5 เท่า(เรื่องนี้ต้องเขียนแยกอีกเรื่องหนึ่ง) นอกจากนี้ยังสามารถไปบ้านพ่อตาแม่ยายได้บ่อยขึ้นเพราะอยู่ห่างกันเพียงหนึ่งชั่วโมง เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาเลยได้ไปนอนค้างที่ตากมาได้ไปดูกระทงสายอันเลื่องชื่อเป็นครั้งที่สองงานลอยกระทงสายยังคงงดงามเหมือนเคย อีกสิ่งหนึ่งที่ได้ทำเสมอเวลาไปบ้านพ่อตาแม่ยายคือไปนอนดูการ์ตูนเพราะพี่ชายเมียเอาลูกชายมาฝากให้พ่อตาแม่ยายเลี้ยงเห็นมันมาตั้งแต่เกิดเล่นด้วยตั้งแต่เล็กจนนี่มันสองขวบครึ่งแล้วได้เวลานั่งดูการ์ตูนกับมันเสียทีโดยที่เรื่องล่าสุดที่ได้ดูคือเรื่องกังฟูแพนด้าภาคหนึ่ง จริงๆผมเองดูไปหลายรอบแล้วเหมือนกันแต่ไม่ได้ตั้งใจดูมากเนื่องจากลูกสาวกวนอยู่เสมอมารอบนี้เลยได้ดูเป็นจริงเป็นจังมาก ดูไปห้ารอบเพราะอย่างว่าเด็กมันไม่เบื่อหรอกดูจริงดูจังดูจนจำได้ว่าเดี๋ยวมันจะพูดอะไรจะได้เป็นฉากๆมันก็ยังดู ก่อนจะไปไกลกว่านี้หยุดเรื่องกังฟูแพนด้าไว้ก่อนขอกระโดดไปที่กิจกรรมคู่ขนานที่ได้ทำระหว่างหนีน้ำอีกอย่างคือการอ่านหนังสือ หนังสือเล่มล่าสุดที่อ่านคือ นักวิทยาศาสตร์ของฮิตเลอร์ เป็นหนังสือที่เขียนบอกเล่าเรื่องราวของวิทยาศาสตร์ในภาคพื้นยุโรปเป็นหลักในช่วงปี 1900-1945 ว่าเป็นอย่างไร(ต้องเขียนแยกอีกเรื่อง) แต่มีใจความบางช่วงประมาณกลางๆเล่มที่เขียนถึงไอน์สไตน์ในวัยเด็กที่ผมอ่านแล้วมันสามารถเอามาประกอบกับเรื่องกังฟูแพนด้าได้เป็นอย่างดีมันคือเรื่อง “การศึกษาแบบอุตสาหกรรม” ไอน์สไตน์ในวัยเด็กถูกส่งไปเรียนโรงเรียนที่สอนในรูปแบบของโรงเรียนทหาร หลังจากเรียนไปได้สักพักครูในโรงเรียนนั้นก็บอกกับไอน์สไตน์ว่าเปลี่ยนโรงเรียนเสียเถิดคนอย่างเขาไม่มีวันที่จะจบจากโรงเรียนแบบนี้ได้และไม่มีวันที่จะประสบความสำเร็จอะไรได้เลยในชีวิตนี้? หลังจากนั้นอีกไม่กี่สิบปีไอนสไตน์ได้รับรางวัลโนเบลสาขสฟิสิกส์และถูกยกย่องว่าเป็นหนึ่งในนักฟิสิกส์ที่เก่งที่สุดในโลก โปแพนด้ายักษ์ที่ใฝ่ฝันว่าจะเป็นยอดจอมยุทธ์และถูกระบุโดยความบังเอิญหรือไม่ก็ไม่รู้ว่าเป็นนักรบมังกรในตำนาน แต่หลังจากนั้นก็ถูกนำตัวไปฝึกในโรงฝึกของสำนักแต่ฝึกเท่าไหร่ก็ไม่ก้าวหน้ามีแต่ถอยหลังจนกระทั่งอาจารย์ถอดใจและได้แต่บ่นว่าจะเป็นไปได้อย่างไรเพราะเมื่อดูจากลักษณะพื้นฐานแล้วเจ้าแพนด้าอ้วนๆตัวนี้ก็ไม่มีคุณสมบัติของการเป็นจอมยุทธ์เลย แต่!!! ตอนจบแพนด้าตัวนี้กลายเป็นนักรบมังกรเพราะอาจารย์ไปค้นพบวิธีการฝึกที่เหมาะสมและสร้างแรงจูงใจให้แพนด้านั้นตั้งใจเรียนวิทยายุทธ์ได้อย่างตั้งใจจนกระทั่งแตกฉานและกลายเป็นนักรบมังกรในตำนานได้ในที่สุด จากสองเรื่องที่อยู่คนละโลกกลับมีส่วนคล้ายกันอย่างเหลือเชื่อนั่นคือคนที่ไม่มีคุณลักษณะใดๆเลยที่จะสามารถผ่านระบบการศึกษาพื้นที่วางไว้เพื่อ”ผลิต” ให้เกิดผลผลิตที่มีมาตรฐานเดียวกันกลับกลายเป็นยอดคนได้ด้วยกระบวนการสอนที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อคนๆนั้นโดยเฉพาะเรื่องนี้อาจเป็นเรื่องน่าคิดอีกเรื่องหนึ่งก็ได้ว่าการศึกษาเป็นเรื่องของปริมาณจริงหรือไม่เราสร้างกรอบการเรียนรู้เพื่อวางและวัดอย่างแน่นอนว่าถ้าใครก็ตามที่ไม่สามารถผ่านวิธีเหล่านี้ได้ถือว่าเขาไม่คู่ควรกับอาชีพการงานนี้อันนี้จริงหรือไม่ ทำให้เหมือนกับร้านขายเสื้อผ้ามาตรฐานที่มีขนาดให้เลือก S,M,L,XL ถ้าใส่ไม่ได้ก็ซวยไป หรือเราควรจะหันกลับมาลองคิดดูใหม่ว่ากการศึกษาเป็นเรื่องละเอียดอ่อนมันเป็นเรื่องที่ต้องคิดหาวิธีกาารสอนให้เหมาะกับบุคคลนั้นๆแทนที่จะให้บุคคลนั้นปรับตัวเข้าหาระบบเรื่องนี้อาจดูบ้าแต่สำหรับผมมันเป็นเรื่องที่น่าสนใจมากๆ เพราะหลังจากที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายปีในการทำงานจริงๆผมพบว่าปริญญาเป็นเรื่องที่ผมไม่สนใจอีกต่อไปในการหาเพื่อนร่วมงานสิ่งที่ผมสนใจคือความสนใจของคนๆนั้นมากว่าบางคนอาจจบสาขาอื่นมาและอาจเรียนไม่จบเลยแต่คนเหล่านั้นสามารถทำงานได้ดีมีความใฝ่รู้มากกว่าคนที่จบมาจากกระบวนการผลิตแบบอุตสาหกรรมหลายช่วงตัว ดังนั้นผมอยากจะบอกกับหลายๆคนว่าบางทีเราเจอคนที่พบปัญหาว่าทำไมเรียนยังไงก็เรียนไม่ได้ ไม่สนุก ไม่เข้าเส้น เลิกเรียน บางทีมันไม่ใช่ความผิดของคนเหล่านั้นมันเป็นความผิดของระบบต่างหากระบบมันห่วยเกินว่าที่คนเหล่านั้นจะทำใจอยู่กับมันได้ เราเลิกถามกันได้ไหมว่า “จบจากที่ไหน ทำงานที่ไหน” แล้วก็ร้องโอวมันเท่เสียจริงแต่หารู้ไม่ว่าสิ่งนั้นมันกลวงสิ้นดีเพราะจริงๆแล้วทำอะไรกันไม่เป็นเลย เปลี่ยนมาเป็น “เล่าให้ฟังหน่อยคุณทำอะไรได้บ้าง ทำอะไรมาบ้างและตอนนี้ได้ทำอะไรบ้างทำให้ดูหน่อย”
Tags: การศึกษา
