วันที่ลูกปั่นจักรยานสองล้อได้

“ป๋าถอดล้อเล็กออกให้หนูหน่อย หนูจะปั่นจักรยานสองล้อ” รู้สึกดีใจมากเพราะพยายามหัดกันหลายครั้งแต่มันไม่ยอมและไม่สนใจ อาการอยากปั่นสองล้อเรายังหาสาเหตุไม่ได้ว่าต้นตอคืออะไรกันแน่แต่เราสองคนเดาว่าน่าจะมาจากการที่มันเห็นพี่สาวข้างบ้านปั่นสองล้อพามันไปเที่ยวในซอยและสามารถปั่นได้รวดเร็วคล่องตัวกว่าการปั่นสี่ล้อกากๆของมันหลายเท่าตัวนัก อีกอย่างคือมันดูการ์ตูน “My Little Pony” มากไปแล้วมันคิดไปเองว่ามันต้องเคลื่อนที่ได้เร็วเท่า “Fluttershine”

Continue reading

รฟท น่าเห็นใจ อำนาจอธิปไตยบนราง

ภาคต่อจากตอนที่ 1 ครั้งก่อนนั่งรถไฟไทยจากบางซื่อไปบางเขนผมได้บรรยายความในใจไปหลายอย่างแต่คิดว่ายังไม่สุดดังนั้นเมื่อวันอังคารก็เลยตัดสินใจโดยสารรถไฟไทยเข้าเมืองไปลงจุดจอดยมราชเพื่อไปรับบรรยากาศให้ครบทั้งขาเข้าและขาออก
การเดินทางเข้าเมืองด้วยรถไฟเพื่อไปลงจุดจอดรถยมราชสามารถไปได้แบบฟรีทั้งหมด 4 ขบวนตั้งแต่เริ่มตั้งแต่ประมาณ 6:30 ที่สถานีบางเขนส่วนขบวนสุดท้ายคือขบวน 8:30 โดยที่ก่อนจึ้นควรไปรับตั๋วที่ช่องจำหน่ายตั๋ว เราสามารถสังเกตุได้ว่าถ้ามีรถไฟฟรีให้ขึ้นจะมีถาดใส่ตั๋วที่พิมพ์แล้วอยู่ที่หน้าช่องขายตั๋วเรียบร้อยดังนั้นถ้าไปแล้วไม่เจอก็แสดงว่าต้องเสียตัง 🙂 โดยผมตัดสินใจไปขบวน 8:30 เนื่องจากน่าจะเป็นช่วงเวลาที่คนเข้าเมืองกันไปหมดแล้วหรือเรียกว่าขบวนคนเข้างานสายก็ว่าได้ นั่งรอรถอยู่ประมาณ 5 นาทีก็เทียบชานชลาโดยรถเป็นรถรุ่นใหม่กว่าที่ผมนั่งครั้งก่อนแต่เมือเข้าไปดูรายละเอียดในตัวรถแล้วก็พบว่าสภาพไม่ได้ดีไปกว่ากันอุปกรณ์ไม่ได้รับการดูแลรักษามาเป็นเวลานานมากหรือเรียกได้ว่าพร้อมจะเสียได้ตลอดเวลา

Continue reading

i-mobile i-style Q2

หาโทรศัพท์เครื่องใหม่กันอยู่นาน ตกลงกันว่าจะรอ iPhone5 ที่ศาสดาจะปล่อยให้สาวกได้เสพอย่างไรก็ตาม ฟ้าก็ประทานโทศัพท์มาให้หนึ่งเครื่องเป็น brand ไทยที่พยายามบุกตลาดมานานแต่เหมือนว่าจะยังไม่ลงตัวในหลายๆเรื่อง ส่วนเครื่องที่ผมได้ประทานมานี้เป็นเครื่องรุ่นใหม่ภายใต้รุ่น i-style Q2 ขอเรียกว่า Q2 ละกันนะครับ โทรศัพท์รุ่นนี้เป็นไปตามนี้ครับ Continue reading

รถไฟไทยไม่เจอกันนาน

มีประชุมแถวๆลานพระรูปตั้งแต่เช้าถึงเย็นๆและแน่นอนว่าแถวๆนั้นเป็นแหล่งที่ขึ้นชื่อว่ารถติดมากแห่งหนึ่งในสยามประเทศการเข้าและออกจากบริเวณนั้นด้วยรถยนต์ถือเป็นเรื่องที่น่ากลัวมากและยิ่งชั่วงนี้เป็นฤดูฝน ส่งผลให้รถที่ธรรมดาก็ติดอยู่แล้วทวีการติดเพิ่มเป็นสองเท่ายิ่งไปกว่านั้นที่จอดรถแถวนั้นหายากยิ่งกว่าสิ่งใดๆ ซึ่งบางครั้งก็ต้องยอมจอดในที่ห้ามจอดและยอมโดนล็อคล้อเพื่อไปให้ทันประชุมจนหลังๆผมขอเบอร์โทรศัพท์ตำรวจคนที่ล็อคไว้เลยเพราะหลังจากประชุมเสร็จก็โทรหาพี่เขาให้มาจัดการปลดล็อคพร้อมค่าปรับแบบเบ็ดเสร็จ ดังนั้นการเดินทางไปแถวนั้นจึงมีให้เลือกวิธีเดียวคือการใช้บริการรถใต้ดินไปสถานีบางซื่อจากนั้นต่อรถมอไซ ไปที่นัดหมายซึ่งจริงๆก็ดูเหมือนอ้อมมากแต่ก็เป็นเพียงวิธีเดียวที่เราสามารถประหยัดเวลาได้ดีที่สุด Continue reading