ครกและการทำน้ำพริก


มีคำกล่าวว่าเวลา “จะไปจีบลูกสาวบ้านไหนให้ไปตอนเย็นและไปฟังว่าเสียงและจังหวะการตำน้ำพริกเป็นอย่างไร” เพราะน้ำพริกเป็นอาหารหลักของสยามประเทศมาเป็นเวลาช้านาน(ถึงแม้ว่าพริกจะเป็นของที่นักบวชชาติตะวันตกเอามาแจก) และแน่นอนว่าเครื่องมือในการสรรสร้างน้ำพริกคือ”ครก”อุปกรณ์ทำครัวที่เราคิดว่าเป็นของชาติไทย และหลายๆปีผ่านมานี้ผมเดินผ่านไปเห็นครกขึ้นปกหนังสือทำอาหารจากเชฟชื่อดังหลายๆคน ผมก็สงสัยว่าทำไมหนอเชฟเหล่านั้นจึงได้หลงไหลในการใช้ครก เลยไปถามแม่และเมียก็ได้คำตอบว่าการตำน้ำพริกด้วยครกนั้นแน่นอนว่าเราจะตำได้ไม่ละเอียดเท่าใช้เครื่องปั่นแต่เราจะได้น้ำพริกที่มีเนื้อทีละมุนและหอม อันเนื่องมาจากการโขลก และเหนือสิ่งอื่นใดเราจะได้เรียนรู้ว่าเมื่อไหร่ที่เราเรียกว่าน้ำพริกครกนั้นเนียนพอแล้ว สิ่งนี้บอกกันเป็นคำอธิบายไม่ได้เราต้องลองตำเองและรู้สึกเอง นอกจากนี้ผลพลอยได้มาแบบไม่ได้ตั้งใจคือการมีโอกาสได้เลือกพริก กระเทียม หอมแดง อย่างพิถีพิถัน เพราะถ้าเลือกไม่ดีเราจะตำยากและบางทีก็ออกมาไม่สวย ดังนั้นการตำน้ำพริกจึงเป็นสิ่งที่เราควรเรียนรู้มันก่อนที่เราจะก้าวข้ามไปใช้เครื่องปั่นเพราะแน่นอนว่าบางครั้งเครื่องปั่นก็ตอบโจทย์ได้มากกว่าในเรื่องของความสะดวกสบายและปริมาณการผลิดแต่การผลิดน้ำพริกด้วยเครื่องปั่นจะนานๆเข้าจะทำให้เรากลายเป็นคนหยาบกระด้างเพราะเราไม่เห็นจะต้องใส่ใจในรายละเอียดอะไรมาก ทุกอย่างก็ทำง่ายๆเอาทุกอยางใส่รวมกันลงไปในเครื่องปั่นจากนั้นกดปั่น…จบ ดังนั้นการเริ่มทำกับข้าวด้วยการกระโดดไปใช้เครืองปั่นจึงเป็นการทำลายความรู้พื้นฐานด้านการทำกับข้าวและถ้าเครื่องปั่นพังส่ิงเดียวที่เราทำได้คือการนั่งยิ้ม เพราะเราไม่รู้ว่าน้ำพริกมันตำยังไง
Continue reading

ไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย

บอล บาส อบต ทำไมเล่นกี่ปีกี่ชาติก็ไม่เห็นจะเก่งขึ้นสำหรับผมคือพวกเขาไม่เคยได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆเลยหลังจากเตะบอลไป การเรียนรู้ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงการได้ดูบอล บาร์ซ่า นะครับเพราะการนั่งดูเพียงอย่างเดียวก็จะไม่เกิดอะไรถ้าไม่ได้ลงมือทำและที่สำคัญพวกเขาไม่ได้คิดว่ามันเป็นการเล่นเพื่อการพัฒนาไปสสู่เป้าหมายที่สูงขึ้นไป แต่เขาคิดว่ามันเป็นการเล่นเพื่อออกกำลังกาย ดังนั้นทุกๆวันที่เล่นก็จะเล่นกับคนหน้าเดิมๆทีมเดิมๆเตะแบบเดิมๆเพื่อให้ได้เหงื่อแล้วกลับบ้าน นั่นหมายความว่าทุกๆวันที่ผ่านไปพวกเขาไม่ได่เรียนรู้อะไรคนพี่พอเล่นได้ดีก็ไม่เคยสอนคนที่เล่นกากว่าทำยังไงเขาถึงจะพัฒนาตัวเองได้ เทพทั้งหลายก็จะเก็บ skill เหล่านั้นไว้ใช้เข่นพวกกากๆในสนาม เพราะการได้เข่นพวกกากตอนเย็นๆหลังเลิกงานถือเป็นการได้ปลดหล่อยพลังอะไรบางอย่าง พวกเขาเหล่านั้นเหมือนได้สัมผัสชัยชนะทำนานวันเข้าคนก็เบื่อและเลิกเล่นกันไปเพราะพวกกาก มันไม่มีอะไรใหม่ๆให้ได้เรียนรู้เลยเล่นกี่ทีก็แพ้แล้วใครจะอยากมาเล่น จบลงที่สนามกลายเป็นสนามร้าง มีสนามแต่ไม่มีคนมาเล่น


Continue reading