เครื่องบินขึ้น

การเดินทางโดยเครื่องบินเป็นการเดินทางที่ใช้พลังงานน้อยที่สุด (สำหรับผมและสำหรับสยามประเทศในเวลานี้) เพราะช่วงเวลาที่เราถูกขังอยู่ในพื้นที่แคบๆนั้นน้อยที่สุด แต่การเดินทางโดยเครื่องบินนั้นก็ถือว่าอันตรายมากด้วยเช่นกัน และว่ากันว่า “ช่วงเวลาที่เสี่ยงที่สุดสำหรับเครื่องบินคือเวลาเครื่องขึ้น กับเวลาเครื่องลง” เป็นคำพูดที่เพื่อนผมสักคนเล่าให้ฟัง โดยเฉพาะช่วงที่เครื่องบินยังเป็นระบบ manual เยอะอย่างสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ยุคที่ข้อมูลข่าวสารไม่ดี นักบินไม่สามารถรู้สภาพอากาศ เครื่องบินถูกซ่อมบำรุงแบบพอให้บินได้เพราะเวลามีจำกัด ต้องออกไปซัดกันให้ได้ก่อนพอ ดังนั้นเครื่องเองก็ไม่ได้อยู่ในสภาพดีเท่าไหร่

Continue reading

ห้องสมุดแห่งรัก

ทำ research เรื่องแอพพลิเคชั่นที่มี ux ดีๆและบังเอิญไปโหลด Viki มาติดตั้งไว้ที่เครื่อง ระหว่างลองเล่นแอพพลิเคชั่นนี้ก็ไปค้นเจอภาพยนต์สั้นจากประเทศไทย เรื่อง The Library อ่านจากบทคัดย่อรู้สึกเป็นเรื่องที่น่าสนใจและที่สำคัญสนใจในนักแสดงนำชายอย่าง อนันดา และความยาวของภาพยนต์สั้นนี้แค่ 30 นาทีเลยลองกดดู … ดูจนจบ … ดูเถอะครับสวยจริงทั้งบทและภาพ 🙂

คู่มือการใช้รถ

ช่วงนี้เมียผมสามารถขับรถได้แล้วเนื่องจากลูกสองคนเข้าโรงเรียนแล้วและเราทั้งสองคนเห็นร่วมกันว่า เราไม่สามารถเสียตังค่ารถตู้ได้อีกแล้วเพราะมันแพงเหลือเกิน ส่วนเรื่องราวการเรียนขับรถของเมียผมนั้นสามารถเล่าได้อีกหลายตอนเอาไว้จะแอบนินทาให้ฟังอีกครั้ง

แต่การจะให้เมียออกไปผจญภัยเลยตอนเปิดเทอมก็ดูจะโหดไปนิดพวกเราก็หาวิธีการทดลองและซ้อมอยู่หลายแบบแต่มันก็ไม่เหมือนจริงเสียทีเดียว จนกระทั่งเราพบว่าที่โรงเรียนลูกมีช่วงเรียนซัมเมอร์และเป็นซัมเมอร์ที่ดีมากเนื่องจากเราสามารถส่งลิงทั้งสองตัวไปโรงเรียนพร้อมกัน ผมกับเมียเลยตัดสินใจสมัครเรียนเพราะเมียผมจะได้มีโอกาสฝึกขับรถไป-กลับได้เป็นเวลาหนึ่งเดือน ซึ่งทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดีจนวันสุดท้ายตอนไปรับลูกกลับบบ้านเป็นช่วงที่ กทม เริ่มมีฝนและก็เป็นการขับรถในสายฝนครั้งแรกของเมียผม ส่วนผมเองก็ทำงานอยู่อีกที่หนึ่ง แต่ในใจผมคิดอยู่แล้วว่าไม่น่ามีอะไรจนกระทั่งเมียโทรมาถามว่า “ไฟหรี่ที่เปิดตอนฝนตกนี่มันเปิดยังไง?”
Continue reading