โค้ช

วันนี้มีโอกาสได้คุยกับพี่ Pruth เรื่องงานโดยบทสนทนานำพาให้ผมคิดกลับไปถึงสมัยผมเป็นเด็กอีกแล้ว เรื่องมันมีอยู่ว่าผมเป็นเด็กบ้านนอกที่แม่อยากให้ว่ายน้ำเป็นเพราะแม่กลัวผมหนีไปเล่นน้ำกับเพื่อนตามคลองแล้วจะมีปัญหาเนื่องจากการห้ามเด็ก(อาจจะเป็นเด็กแบบผมคนเดียวมั้ง)ไม่ให้หนีไปเล่นน้ำนั้นเป็นเรื่องยากเพราะยิ่งห้ามก็ยิ่งเหมือนไปสร้างแรงบันดาลใจให้มันอยากไปเล่น แม่เลยป้องกันด้วยการสั่งให้ผมหัดว่ายน้ำให้เป็นแทนโดยช่วงแรกๆแม่ลงทุนพาไปหัดว่ายน้ำด้วยตัวเองที่แม่น้ำในอำเภอโดยจะไปพร้อมกับเพื่อนผมอีกหลายคนโดยที่ผลคือเพื่อนผมว่ายได้ทุกคนมีผมคนเดียวที่ว่ายไม่ได้ไปตกม้าตายตอนเงยหน้าหายใจ และแม่ก็ใช้ความพยายามอย่างมากที่จะสอนให้ผมเงยหน้าขึ้นมาหายใจตามาตรฐานการว่ายแบบ Free Style ซึ่งในมุมมองของคนที่ว่ายเป็นแล้วนั้นเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ง่ายมากเพราะมันก็แค่เอี้ยวตัวขึ้นไปหายใจตามจังหวะเท่านั้นเอง แต่สำหรับเด็กๆอย่างผมแล้วไอ้การหายใจนี่เป็นเรื่องที่ยากมากกกกกกกก แม่ใช้ความพยายามอยู่หลายวันมาก แต่ผมก็ทำไม่ได้เราต่างก็ยอมพ่ายแพ้กันไป แต่แม่ผมยังไม่ยอมแพ้
แม่รอจนปิดเทอมใหญ่และตัดสินใจส่งผมไปเรียนว่ายน้ำที่จังหวัดอุตรดิตถ์ โดยแม่หวังว่าน่าจะใช้เวลาประมาณหนึ่งสัปดาห์สำหรับการฝึกว่ายน้ำโดยวันแรกแม่ขับรถไปส่งและไปนั่งเฝ้าอยู่ข้างสระด้วยตัวเองเลยทีเดียวซึ่งการเรียนว่ายน้ำกับโค้ชนั้นต่างจากการเรียนว่ายน้ำกับแม่โดยสิ้นเชิง 🙂 การเรียนกับแม่และเพื่อนเพราะโค้ชจะเริ่มจาก
Continue reading