ดรัมเมเยอร์

vdo นี้เป็นของประกอบ ในนี้ไม่ใช่ผม 🙂

Entry นี้อยากเขียนเพื่อเตือนสะติตัวเอง ไม่ได้โอ้อวดอะไรนะครับแต่อยากจดความรู้สึกนี้ไว้ ตอนเด็กๆผมเรียนที่โรงเรียนเล็กๆที่อำเภอสวรรคโลก โรงเรียนเล็กมากแต่ละชั้นมีนักเรียนห้องเดียวและที่โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงเรื่องวงโยธวาทิตในยุคที่ผมเรียนอยู่ โรงเรียนเอาจริงเอาจังมากแต่วงโยธวาทิตสมัยนั้นแตกต่างจากวงสมัยนี้มาก ยกตัวอย่างเช่นสมัยนี้ผู้เล่นทุกตำแหน่งจะมีความสำคัญและโดดเด่นพอๆกันวิธีการโชว์เป็นอีกแบบหนึ่ง แต่สมัยนั้นเราจะเน้นความโดดเด่นที่ดรัมเมเยอร์ โดยเฉพาะคนหน้าสุดหรือที่เรียกกันว่าไม้หนึ่ง ชุดต้องเท่กว่า เดินนำหน้า ต้องควงคฑาได้สิบแปดล้านท่าโยนไม่ตกส่วนวงก็จะแต่งตัวพื้นๆไม่โดดเด่นอะไรมีหน้าที่ส่งเสริมให้ดรัมเมเยอร์เด่นสุดๆด้วยเสียงเพลงอันไพเราะและทำสำคัญดรัมเมเยอร์มักเล่นดนตรีไม่เป็น เพราะอะไรเพราะส่วนใหญ่จะถูกเลือกมาให้เป็นตั้งแต่เด็ก เป็นตั้งแต่ไม้สาม ไม้สอง ไม้หนึ่ง ไม่ต้องซ้อมดนตรีอะไรเลยหน้าที่คือ เด่น ไว้
และแน่นอนผมเป็นดรัมเมเยอร์

ผมถูกเลือกตั้งแต่เด็กโดยที่ผมไม่เต็มใจเลยไม่รู้ด้วยสาเหตุอะไรแต่เขาให้ผมเป็นผมก็ต้องเป็นดังนั้นผมจะเป็นคที่ถูกแยกออกจากเพื่อนเวลาซ้อมดนตรี เพื่อนๆก็จะได้ไปซ้อมสวนสนามซ้อมโน๊ต ซ้อมผิดโดนทำโทษด้วยกันอย่างสนุกสนาน ส่วนผมซ้อมควงไป ซ้อมเดินหล่อ ความรู้สึกผมคือมันโดดเดี่ยวมากไม่เคยมีใครมาอธิบายผมเลยว่าทำไมผมต้องรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างเหลือเกินเวลาออกไปแสดง ต้องไปเป้าสายตามากมายผมต้องเดินนำแถวอย่างโดดเดี่ยว ทำไมผมได้ไปเล่นกับเพื่อนวะผมต้องสงสัยอย่างนี้มาเร่ือยๆตั้งแต่ ป4 ถึง ป6…ผมกลัวความรู้สึกนี้มากจนกระทั่งเทอมสุดท้ายของ ป6 ผมเดินไปขอแม่และคุณครูว่าผมขอไม่เป็นนะงานสุดท้ายผมอยากเดินกับเพื่อนๆอยู่แถวหลังไม่เป็นเป้าสายตาใครผมอยากรู้ว่าคนที่เขาไม้ต้องต้องแต่งตัวหล่อตลอดเวลาเขารู้สึกยังไง แม่ค่อนข้างแปลกใจแต่ก็คงทนผมรบเร้าไม่ไหวเพราะผมบอกแม่ว่าผมเบื่อเหลือเกินที่ต้องเดินข้างหน้า…แม่ก็ใจอ่อนยอมให้ผมเลิกเป็น…ผมพบกว่าการเดินข้างหลังนี่มันโคตรสนุกเลยเพราะผมได้เล่นกับเพื่อนผมได้เดินอย่างไม่เป็นเป้าสายตา แต่สิ่งที่ผมไม่คุ้นเลยคือ “ผมไม่โดดเด่น” ไม่มีคนสนใจผมเลยผมรู้สึกแปลกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
วันนั้นผมได้รู้ว่าการที่เราอยากได้อะไรมาเราต้องเสียอะไรไปเสมอ เราได้ความสนุกและไม่ต้องกดดันมา แต่สิ่งที่เราเสียไปคือความเป็นคนสำคัญ
จากวันนั้นเป็นต้นมาผมก็เข้าใจเองได้เลยว่าอย่าอ้อนวอนให้ใครเห็นใจถ้าจะต้องนำ ไม่ว่าเราจะนำเรื่องอะไร เรื่องเล่น เรื่องงาน เรื่องกีฬา

ถ้าอยากโดดเด่น จงยอมรับความโดดเดี่ยว

Comments

comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.