คุ้ม

เมื่อปีที่แล้วได้ไป gathering ที่เซี่ยงไฮ้ประเทศจีนมีอยู่วันหนึ่งพวกเราได้ไปทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารเกาหลี(เหนือ)ในนั้นจะมีอาหารอร่อย(แน่นอนอยู่แลัว) มีสาวๆที่สามารถร้องเพลงบนเวทีอยู่แล้วช่วงบรรเลงเพลงพวกเธอก็สามารถกระโดดลงมาเสิร์ฟอาหารได้ด้วย ถือเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นมากเพราะเราคงไม่มีโอกาสได้เห็นของแบบนี้จากร้านอาหารของชาติอืนๆ


อย่างไรก็ตามสิ่งสำคัญของวันนั้นไม่ใช่เรื่องอาหารหรือโชว์แต่กลับเป็นเรื่องของ vdo ทีเราได้ดูระหว่างพักการแสดงใน vdo นั้นได้มีการบันทึกสภาพบ้านเมืองที่ประกอบไปด้วย ตึกสูงคล้ายปลายหัวลูกศรที่สูงเสียดฟ้าเด่นตระหง่านท่ามกลางตึกขนาดใหญ่อีกมามาย ซึ่งผมดูไปก็แปลกใจว่าทำไมมันไม่เหมือนกับที่ผมจินตนาการไว้เลย ว่าเกาหลีเหนือต้องออกแนวเชยๆหน่อย ประมาณว่าเหมือนเมืองไทยเมื่อประมาณ 70 ปีที่แล้ว ในขณะที่ผมกำลังเพลินเพื่อนก็บอกว่า “รู้ป่ะ” ว่าไอ้เมืองที่เราเห็นว่าอลังการนั่นนะ มันไม่มีีคนอยู่ …. มันเป็นตึกว่างๆและบางหลังเป็นตึกปลอม ตึกเหล่านั้นเป็นแค่สิ่งที่เกาหลีเหนือพยายามบอกชาวโลกว่าเรามีนะตึกระฟ้า โรงแรมหรูระดับ 5 ดาวโดยที่สิ่งของเหล่านั้นไม่มีคนใช้เลยและมันก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลยกับประชาชนชาวเกาหลีเหนือ ประโยชน์อย่างเดียวที่มีของเมืองนี้คือ คนระดับสูงสามารถพูดได้ว่า “เราก็มีเหมือนที่คนอื่นเขามีกันนะ”
เขียนมาถึงตรงนี้ผมจะสื่ออะไรหนอผมกำลังคิดว่าตลอดสิบกว่าปีที่ทำ software มาผมเองก็เห็นหลายบริษัท ที่เป็นเหมือนเกาหลีเหนือครับคือต้องการมีและอยากมีของที่ชาวบ้านหรือบริษัทคู่แข่งมีเพียงเพื่อที่ผู้บริหารจะได้พูดได้ว่าเรามีนะ ระบบ zoolu นั่นหนะเพิ่งทำเสร็จเลย โดยที่ไม่เคยรู้เลยว่าบางครั้งหรือบ่อยครั้งระบบเหล่านั้นไม่มีคนใช้หรือว่ากันง่ายๆคือมันไม่ได้สร้างรายได้คุ้มกับเงินและชีวิตของคนที่แลกมาระหว่างการสร้างไอ้ระบบ zoolu นั่นเลย ทำไมในองค์กรเหล่านั้นถึงไม่มีใครสักคนหนอที่กล้ายืนขึ้นมาท้าทายความตายแล้สตะโกนบอกว่า ระบบ zoolu นะ ถ้าอยากสร้างก็สร้างได้นะแต่เราจะ สร้างมันยังไงให้คุ้มค่าเงินและชีวิตของที่ทำอยู่ด้านล่างให้มากที่สุด เราจะวัดความคุ้มทุนของเงินที่ลงไปได้ด้วยวิธีไหนบ้าง เราจะเปลี่ยนแผนยังไงถ้าสิ่งที่เราลงทุนไปนั้นวืด เราจะหยุดทำมันเมื่อไหร่
สำหรับองค์กรเหล่านั้นบางครั้งเงินก็ไม่ใช่ปัญหานะเพราะเงินมันมีมากพอที่จะใช้ได้ไปอีกนานแต่าสิ่งที่สำคัญที่สุดมันไม่ใช่เงิน มันคือคนในองค์กร คงมีคนจะนวนไม่มากหรอกที่สามารถทำงานไปวันๆโดยไม่มีจุดหมาย หรือทำงานที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่มี value หรือสร้างของที่รู้อยู่แก่ใจว่ายังไงก็ไม่มีคนใช้แต่สร้างๆมันไปเถอะทำตามหน้าที่
และผมก็เห็นองค์กรเหล่านั้นวนอยู่ในวังวนเดิมๆคือสร้างสิบล้านใช้สองบาท เป็นอย่างนี้อยู่เสมอเหมือนกับมันเป็นเรื่องปกติ

ดังนั้นสำหรับผมคนที่จะช่วยปกป้องไม่ให้เกิดสิ่งเหล่านี้ได้คือคนที่กล้าบอกท่านผู้นำว่า “เรามาสร้างอะไรที่มันทำเงินได้กันเถอะ ทำสิ่งที่คนสร้างรู้สึกสนุกและมีความสุขกับการสร้าง อย่าทำเพียงเพื่อเอาสะใจเลย หยุดสร้าง ghost city ได้แล้ว”

Comments

comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.