คุณภาพชีวิต

เมื่อหลายวันก่อนมีโอกาสได้ขับรถพาภรรยาไปซื้อร้องเท้าที่ห้างสรรพสินค้าและเนื่องจากช่วงนี้ที่บ้านมีการก่อสร้างรถไฟฟ้าสายสีแดงเข้ม(ทำไมไม่ใช้สีอื่น) เลยทำให้ต้องมีการทุบสะพานข้มแยกเกษตร ซึ่งเป็นสาเหตุให้เราต้องขับรถผ่านถนนพหลโยธินช่วงซอยเสนาที่ปกติเราจะไม่ค่อยได้ผ่านเนื่องจากเราจะขึ้นสะพานข้ามไปเลยและเนื่องจากเราไม่ได้ผ่านถนนเส้นนั้นมานานทำให้เราพบว่าร้านรวงแถวนั้นเปลี่ยนไปค่อนข้างเยอะ และพวกเราก็สังเกตุข้างทางและเห็นว่าร้านขายข้าวและอาหารเกิดใหม่เยอะเลยและเจ้าของร้านเป็นคนหนุ่มสาวหน้าตาดีกันทั้งนั้นเลย…คำถามคือทำไมคนเหล่านั้นถึงไม่ไปทำงานบริษัทดีๆนะมายืนลวกก๋วยเตี๋ยวตักข้าวแกงทำไม เมียเลยให้คำตอบว่าเราลองคิดกันก่อนไหมว่าคนสมัยก่อนเขาทำอาชีพขายอาหารกันยังไง เราทั้งคู่เห็นตรงกันว่ารุ่นปู่รุ่นพ่อแม่เราจะเน้นการทำงานหามรุ่งหามค่ำ-เช้าจรดเย็นไม่เน้นพักเน้นโกย ทำให้ทุกๆวันทำแต่งานไม่มีเวลาดูแลอะไรมากนักและไม่ค่อยจะปิดร้านไปดูกิจการหรือการค้าขายของที่อื่นเพราะกลัวว่าจะสียลูกค้า นั่นทำให้เกือบตลอดชีวิตพวกเขาจะไม่ค่อยได้ไปไหน และเน้นสอนลูกหลานว่าให้เรียนสูงๆเพื่อจะให้หลุดพ้นจากวงจรนี้เพื่อไปมีอาชีพรับจ้างดีๆที่มั่นคง
Continue reading