rugby world cup 2015

ช่วงนี้มี rugby world cup ที่อิงแลนด์ มีโอกาสได้ดูเทปย้อนหลังบ้างพบว่า rugby สมัยใหม่ดูสนุกมากเพราะเกมสามารถดำเนินไปได้อย่างต่อเนื่องไม่หยุดบ่อยเหมือนสมัยก่อน ดัวผมเองก็เคยเล่น rugby แบบงูๆปลาๆสมัยเรียนที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ตอนนั้นไม่ได้เข้าใจปรัชญาอะไรเกี่ยวกับกีฬาประเภทนี้มากหรอกครับ แค่รู้สึกว่ามันเท่ดีเนื่องจากตอนเด็กสมัยวัยหนุ่มได้ดูภาพยนต์โฆษณาอะไรสักอย่างที่ อิงค์ อชิตะ เล่นแล้วมันดูเท่ดีก็เลยวาดฝันว่าถ้าเข้ามหาลัยได้จะลองเล่นดู


ก่อนนั้นคิดว่าเราสาสามารถเล่นอะไรก็ได้เนื่องจากคิดว่าตัวเองร่างกายแข็งแรงและเป็นนักกีฬาบาสอยู่แล้ว พอไปเล่นจริงๆพบว่าเป็นกีฬาที่ต้องใช้ร่างกายเยอะมากเยอะกว่าบาสมาก ดูแล้วไม่เหมาะกับคุณชายอย่างผมเลยแต่ก็ทนเล่นไปเพราะอยากเท่ ผมพบว่ามันเป็นกีฬาที่เหนือยมากกว่าทุกๆกีฬาที่ผมเคยเล่นมาเพราะต่อให้เรามีตำแหน่งก็จริงแต่ตำแหนงของกีฬานี้ไม่เหมือนในฟุตบอลฟุตบอลเราจะยืนกันเป็น zone กองหน้าจะไม่เลยไปวิ่งเกินครึ่งสนามถ้าไม่จำเป็น พูดง่ายๆคือทุกคนจะมีโซนของตัวเองอยู่ หน้าที่การทำประตูเป้นของศูนย์หน้าเป็นส่วนใหญ่ แต่ rugby ไม่ใช่เนื่องจากจุดประสงค์ไม่เหมือนกัน rugby คือการ focus ไปที่การเอาลูก rugby ไปวาง try ที่ฝ่ายตรงข้ามโดยคนทั้งทีมดังนั้นสำหรับ rugby ลูกไปทางไหนทีมผู้เล่นจะไปกองอยู่ตรงนั้นเกือบทั้งหมด มันเลยจะเหมือนให้อาหารปลาทองที่อาหารอยู่ตรงไหนปลาทองอยู่ตรงนั้น ดังนั้นเราไม่มีสิทธิ์อู้เลยต้องวิ่งใส้แตกตลอดทั้งเกมและเกมมันยาวประมาณ 40 นาที ปกติคนเราวิ่งธรรมดา 40 นาทีก็เหนื่อยมากแล้วนะครับแต่นี่แม่งต้องวิ่ง วิ่งไล่กวดกัน ทำสกรัม วิ่งชนกันปล้ำกัน สารพัดอีกมากมายแต่อย่างไรก็ตามมันเป็นกีฬาที่ดูจากข้างนอกเหมือนมั่วมากแต่ผู้เล่นในสนามทุกคนกลับรู้สึกว่ามันเป็นระเบียบอย่างน่าตกใจเพราะทุกคนมี goal เดียวกันและกติกาเดียวกัน
Continue reading

มาราธอน

มีโอกาสได้ไปอบรมเชิงปฏิบัติการกัลยาณมิตร ที่สถาบันอาศรมศิลป์ เป็นเวลาสองวันรู้ว่าได้แรงบันดาลใจเยอะมากเกี่ยวกับการมองชีวิตของเราเอง ไม่ว่าจะเป็นการมองย้อนตัวเรา หรือการมองผู้อื่นและอีกหลายเรื่องแต่หนึ่งในหัวข้อและกิจกรรมที่เราได้ทำร่วมกันคือการจินตนาการว่าถ้าเราจะตายในอีก 6 เดือนข้างหน้ามีอะไรที่เรายังไม่ได้ทำและอยากทำบ้างโดยเราจะต้องเขียนออกมาและอธิบายให้เพื่อนๆฟังว่าเพราะอะไรเราถึงอยากทำแบบนั้น ซึ่งเราก็จะได้เห็นมุมมองของคนต่างๆที่อยู่ในห้องนั้นว่าพวกเขาคิดอะไรแต่มีอยู่คนหนึ่งที่ผมฟังแล้วชอบมากเลยคือ “อู”


Continue reading

10 ปีที่พยายาม

เดือนนี้เป็นเดือนที่ครบรอบ 10 ปีที่พยายามเขียน blog เขียนบ้างไม่เขียนบ้าง ช่วงหลังๆพยายามเขียนให้ได้เดือนละเรื่อง เพราะเมื่อก่อนเขียนปีละเรือง !!!! พยายามเขียนมาหลายที่มากไม่ว่าจะเป็น

  1. blogspot
  2. exteen
  3. wordpress

หลักๆสมัยก่อนจะเขียนพวก technical article เนื่องจากชีวิตช่วงนั้นทำงานเกี่ยวกับการเขียนโค้ดเยอะ ช่วงหลังๆเขียนโค้ดน้อยลงเลยได้เขียนเรื่องตัวเองมากขึ้น ก็จะพยายามเขียนต่อไปเพราะรู้สึกว่าการเขียนเป็นเรื่องดี

อยากให้ทุกคนเขียน blog ดีๆเหมือน somkiat.cc ครับ

เข้าใจง่าย


ยังคงวนเวียนอยู่กับเรื่องฟุตบอล รู้ตัวอีกทีตอนนี้ blog ผมเต็มไปด้วยเรื่องฟุตบอลและไหนๆก็มาถึงตรงนี้แล้วเราก็เขียนกันต่อไปเรื่อยๆ blog ที่แล้วเราคุยกันเรืองศรัทธาที่เกิดจากการลงมือทำจริงจากคนที่ลงมือทำจริงๆดังนั้น blog นี้จะเป็นส่วนขยายต่อไปอีกนิดคือใน๘ณะที่พาทำต้องทำยังไง (ในความคิดของผม) ถ้าเราดูจาก VDO ข้างบนเราจะเห็นได้ว่าการสอนฟุตบอลโดยเฉพาะกับเด็ก (จริงๆเป็นกับทุกวัย) คือต้องสอนให้สนุกและต้องเข้าใจด้วยว่าสนุกของคนเรียนแปลว่าอะไร
Continue reading

อบอุ่นร่างกาย


วอร์มอัพ เป็นชื่อผับที่ดังมากที่เชียงใหม่…ไม่ใช่แล้ว!!! สำหรับนักกีฬาไม่ว่าจะอาชีพหรือสมัครเล่นก่อนซ้อมหรือก่อนแข่งเรามักจะต้องวอร์มอัพก่อนเสมอประโยชน์ของการวอร์มอัพมีมากมายและผมเองก็รู้ไม่หมดเลยไปลอกเขามา “การอบอุ่นร่างกายหรือที่รู้จักกันดีทั่วไปในหมู่นักกีฬาหรือผู้สนใจการออกกำลังกายว่าการ warm up นั้นหมายถึงการบริหาร ร่างกาย ในระยะเวลาสั้นๆ เพื่อเตรียมสภาพร่างกายให้พร้อมต่อการออกกำลังกายอย่างหนัก
Continue reading

แว๊นไม่ยอมเปลี่ยนแปลง


บังเอิญบ้านอยู่แถว ม เกษตร แถวนั้นมีถนนเกษตร-นวมินทร์ซึ่งเป็นถนนใหม่(จริงๆก็ไม่ใหม่มากนะสร้างตั้งแต่ปี 40-41) แต่มันเป็นถนนที่ดีเพราะถนนไม่มีหลุมบ่อเยอะ มีไฟแดงแค่สามช่วง จึงทำให้บางวันเรายังพอเห็นเด็กๆควบมอไซแต่งสุดเฟี้ยวออกมาเป็นฝูงเพราะไปไฟ่ท์ความเร็วกัน สิ่งที่น่าสนใจของรถแต่งพวกนี้คือ “กูแหกกฏทุกข้อเรื่องความปลอดภัยแลกทุกอย่างเพื่อความเร็วและเท่ เฟี้ยวเงาะ” เปลี่ยนอุปกรณ์ทุกอย่างที่สามารถทำได้ตั้งแต่เบรก วงล้อ ยาง ท่อไอเสีย มือจับต้องแคบๆพริ้วๆลู่ๆกางมากกลัวต้านลมเดี๋ยวไม่เร็ว เครื่องยนต์ไม่ต้องพูดถึงพี่เขาโมกันเต็มข้อเช่น คว้านลูกสูบให้บางๆไว้เพิ่มความจุ เอาคาบูเรเตอร์ออก … รู้เยอะเพราะแต่ก่อนเราก็เคยแต่งรถเหมือนกัน 🙂 แต่สิ่งที่สำคัญคือเด็กๆเหล่านี้ถึงแม้จะชื่นชอบความเร็วแต่ถ้าเราถามว่าให้ไปขับ Super Bike ที่มี cc สูงมากความเร็วไม่ต้องพูดบางคันวิ่งได้ 300 กิโลเมตร/ชั่วโมง แต่สิ่งที่ต้องแลกคือต้องแต่งตัวเรียบร้อยในชุดหนังและใส่หมวกกันน๊อก น้องๆเขาจะไม่เอาในทันที น่าสนใจมากเพราะสิ่งที่เราหยิบยื่นให้คือความเร็วขั้นสุดเทพแต่ไม่มีใครเอา ผมเดาว่าที่มันไม่เปลี่ยนกันเพราะ “กลัวไม่เหมือนเพื่อน”
Continue reading

ถอดได้ ใส่ไม่ครบ

2012-06-15 12.37.49สมัยเด็กๆด้วยความที่อำเภอที่ตัวเองอยู่ก็เป็นอำเภอเล็กๆที่มีธุรกิจหลักคือการค้าขายพืชไร่เช่น ถั่วเหลือง ถั่วดำ ขายกันจนสร้างดรงงานน้ำมันถั่วเหลืองชื่อ “ศรทอง” ได้ดังนั้นแถวบ้านจึงมีความใกล้ชิดกับเครื่องไม้เครื่องมือทางการเกษตรเยอะมาก แต่สิางที่พบเห็นมากจากสมัยเด็กๆคือไม่มีผู้เชี่ยวชาญสายช่าง ส่วนใหญ่แล้วจะหนักไปทางพวกเรียนเองรู้เอง ถามว่าซ่อมได้ไหม ซ่อมได้แต่ไม่รู้หรอกว่าจริงๆแล้วมันทำงานอย่างไรไม่รู้ที่มาที่ไปว่าชิ้นส่วนแต่ละอย่างที่เขาประกอบกันเข้าไปมีไว้เพื่อทำอะไรดังนั้นส่วนใหญ่เวลาเครื่องจักรมีปัญหาก็จะ hack กันให้สนุกสนาน ผมพวกเป็นเด็กๆก็จะไปนั่งดูเขาแกะเครื่องเสมอและพบเสมอว่าเวลาถอดออกมาแล้วใส่กลับไปมักจะมี น๊อต เหลืออย่างน้อย 2-3 ตัวเสมอแต่ที่สนุกกว่านั้นคือเครื่องนั้นยังทำงานได้อย่างกะไม่มีอะไรหายไป ผมจึงได้ยินศัพท์ “ฝรั่ง/ญี่ปุ่น ทำเกินเสมอ”
Continue reading

คุมฝูงชน


วันนี้คุยกับ “กุลชาติ เค้นา” เรื่องดนตรีเพราะกุลชาติเป้น front end engineer ที่เล่นดนตรีเก่งมวากคุยกันว่าจริงๆแล้วพี่ตูน bodyslam นี่ร้องเพลงเพราะไหม? กุลชาติ ตอบมาอยากเยือกเย็นว่า ป๋าครับการเป็นนักร้องนำบนเวที มันไม่ใช่เรื่องง่ายนะครับพบว่าพี่ตูนเป็นคนร้องเพลง “ดี” แต่ไม่ใช่นักร้องโดยธรรมชาติเหมือน เบญ ชลาทิศ หรือ ออฟ ปองศักดิ์ (ธรรมชาติมากไม่ปกปิด) แต่สิ่งที่พี่ตูนมีสูงมากว่าสองคนนั้นคือมีบุคคลิกที่ดีและเด่นชัดกว่านอกจากนั้นสิ่งที่พี่ตูนมีมากมหาศาลคือ พลังแห่งการควบคุมฝูงชน ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ใช่ตาสีตาสาที่ไหนจะทำได้ง่ายลองนึกภาพว่าตัวเองต้องไปเล่นคอนเสิร์ทให้คนฟังประมาณ 70,000 คน Continue reading

เคลื่อนที่ไปในกรอบเล็กๆ


นั่งคิดเรื่องงานอะไรบางอย่างแล้วก็โยงไปถึงฟุตบอล(คิดไปเองไม่รู้ถูกปรือป่าว) ปรัชญาการทำทีมฟุตบอลมีหลากหลายวิธีการเล่นก็มีหลากหลายแล้วแต่โค้ชแต่ละคนจะมีความเชื่ออย่างไร ซึ่งมันก็ขึ้นอยู่กับทรัพยากรนักเตะด้วยว่านักเตะที่มีในมือมีคุณภาพมากน้อยแค่ไหน อย่างไรก็ตามในช่วงทศวรรษนี้คงไม่มีใครทำทีมที่เล่นได้สวยและมีประสิทธิภาพเท่า Josep “Pep” Guardiola อีกแล้วนับจากความสำเร็จที่ได้มาจากการคุมบาร์เซโลน่า
Continue reading

ตะเกียบ

“สอนลูกจับตะเกียบหน่อย” เมียตะโกนสั่งมาแต่เช้า เพราะวันนี้ลูกสาวอยากทำอะไรสักอย่างแล้วไปค้นเจอตะเกียบเด็กสั้นๆสีม่วงๆ จากนั้นเมียก็ตะโกนบอกตามหลังมาว่า “ป๊าจับตะเกียบแบบถูกต้องเป็นส่วนแม่จับไม่เป็น ให้ป๊าสอนดีกว่า” พวกเราเลยนั่งเรียนจับตะเกียบแบบถูกต้องกันพักใหญ่
ผมว่าพวกเราน่าจะได้เห็นตะเกียบตั้งแต่เกิดแล้วใช่ไหมครับ ตะเกียบน่าจะเป็นที่ยอมรับและรู้จักกันมากในช่วงที่ จอม พล ป พิบูลสงคราม ส่งเสริมให้ชาวสยามเรียนรู้การขายก๋วยเตี๋ยวเป็นอาชีพเพื่อช่วยเหลือชาวบ้านในยุคเศรษฐกิจตกต่ำระหว่างปี พ.ศ.2481-2487 นั่นคงเป็นจุดเริ่มต้นให้เราได้ใช้ตะเกียบกันเป็นล่ำเป็นสัน
แต่การจับตะเกียบมันมีสองแบบ “สำหรับผม” คือจับตะเกียบแบบ noob คือการจับแบบให้ตะเกียบไขว้กันเหมือนกรรไกการจับแบบนี้เห็นได้มากในเด็กๆที่หัดใช้ตะเกียบใหม่ๆเพราะเป็นการจับที่ง่ายและเพียงพอสำหรับการกินเส้นก๋วยเตี๋ยวและลูกชิ้นและของอื่นๆที่ขนาดกลางๆและผมพบเสมอว่าคนส่วนใหญ่ที่ผมรู้จักก็จะจับตะเกียบแบบนี้หมด แม้กระทั่งเมียและแม่ผมเอง!!! การจับตะเกียบแบบไขว้ๆนั้นพอเราต้องจับอะไรที่เล็กมากๆมันจะเป็นเรืองลำบากมากเพราะมันจะคีบไม่ได้

Continue reading