roofimon » ทั่วไป

Dream a little dream of me

roofimon — Tue, 07 Sep 2010 11:06:30 +0000

คนที่ทำงานด้าน software จุดที่คุณฝันใฝ่ไว้คืออะไร?
เอาแบบฝันจริงๆนะแต่ยังไม่ได้ทำและไม่รู้จได้ทำหรือป่าวเพราะแก่แล้ว Constraint เริ่มเยอะ ส่วนตัวอยากเป็น expert ในการสร้าง แอพพลิเคชั่นหนึ่งอย่าง(อะไรก็ได้ขอแค่อย่างเดียว) เนื่องจากพอเป็น expert แล้วจะมี skill มองภาพทะลุ (end-to-end)ส่งผลให้สร้างสรรค์งานออกมาให้เป็นศิลปะได้งดงามตามแบบที่ควรจะเป็น เช่น ช่างทำนาฬิกา ช่างทำทอง ช่างทำเฟอร์นิเจอร์ โดยกระบวนการสร้างนั้นต้องพิสูจน์ให้เห็นได้ว่าการสร้างซอฟท์แวร์ที่ถูกต้องควรจะเป็นต้องทำอย่างไรหรือเราเรีกยกว่าอยากสร้างงานที่งดงามด้วยกระบวนท่าที่สวยงาม ผมเชื่อว่าการทำเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องยากเป็นเรื่องที่เป็นไปได้แต่เท่าที่ผ่านมายังไม่เคยทำได้ ==”
ผมอาจจะเป็นคนทำระบบจองห้องประชุมที่เก่งที่สุดในโลก นั่นคือความฝันอันสูงสุดในเรื่องการทำงานครับ

Is it worth to pay for knowledge?

roofimon — Thu, 19 Aug 2010 17:52:13 +0000

มันคุ้มไหมที่จะจ่าย? เรื่องนี้เป็นเรื่องสืบเนื่องมาจาก tweet มหาโหดของผมที่เกี่ยวกับทัศนคติของผมที่มีต่อการซื้อรถยนต์ของรุ่นน้องหลายคนที่ผมรู้จัก ทำไมผมต้อง Tweet แบบนั้น ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผม Tweet เรื่องนี้แต่ผมพูดเรื่องนี้มาเป็นสิบครั้งก่อนหน้านี้ แล้วมันเพราะอะไร?

โดยส่วนตัวผมคิดว่าของทุกอย่างมันมีช่วงเวลาที่เหมาะสมที่เราจะได้มันมาครอบครอง การดิ้นรนครอบครองสิ่งของเช่นรถยนต์ก่อนเวลาอันควรมันเป็นการทำลายโอกาสบางอย่างในชีวิตไปได้หลายเรื่อง โดยเฉพาะคนที่บ้านไม่ได้มีฐานะดีมาตั้งแต่เกิด เราควรจะนำเงินทองที่เราหามาได้อย่างยากลำบากนำไปพัฒนาตัวเองให้มีขีดความสามารถที่ะแข่งขันกับคนอื่นๆที่เค้าพร้อมกว่าเราให้ได้เสียก่อน มากกว่าที่จะเอาเงินก้อนนั้นไปละลายกับสิ่งไร้สาระอย่ารถยนต์

เราลองมาคิดกันง่ายๆ คำถามง่ายๆที่ผมอยากจะได้คำตอบ “คุณอยากมีชีวิต แบบไหน? อยากทำงานอะไร? อยากมีเพื่อนร่วมวานแบบไหน?” ผมคาดเดาคำตอบได้อย่างไม่ยากเย็น ทุกคนล้วนอยากตอบว่าอยากทำงานกับบริษัทที่ดี มีสวัสดิการดี เงินเดือนสูง หรือบางคนออาจะอยากทำงานกับบริษัทข้ามชาติ หรือให้เต็มที่คืออยากไปทำงานต่างประเทศ ผมคิดว่าเกิน 80% ต้องตอบแบบนี้เพราะใครๆก็อยากมีชีวิตที่ดีซึ่งบางทีก็ไม่จำเป็นต้องเป็นเศรษฐีร้อยล้านพันล้าน แต่ลองหันกลับมามองความเป็นจริงบริษัทดีๆมีกี่บริษัท? บริษัทเหล่านั้นเปิดรับพนักงานปีละกี่คน? และที่สำคัญบริษัทเหล่านั้นมี Criteria ในการรับคนเข้าทำงานอย่างไรบ้าง?

จากนั้นผมอยากให้น้องๆนั่งลง ตั้งสติ แล้วพิจรณาดูตัวเองก่อนว่าไอ้ความสามารถที่เรามีอยู่นั้น มันมากพอ เพียงพอ ดีพอ ที่จะเข้าทำให้คนที่คัดเลือกเราหยิบ Resume เราขึ้นมาดูไหม เรามีอะไรที่แตกต่างจากคนอื่นไหม เรามีความสามารถอะไรที่โดดเด่นกว่าคนอื่นไหม ถ้ายังผมถามว่าคุณจะเอาเงินที่คุณหาได้จากการทำงานสองถึงสามปีแรกไปทำอะไร? ซื้อรถไหม? อย่างที่ผมบอกผมไม่เคยเห็นบริษัทไหนประกาศรับพนักงานโดยระบุว่าผู้สมัครต้องมีรถส่วนตัวจะได้รับการพิจรณาเป็นพิเศษ สาบานได้ว่าผมไม่เคยเห็น แม้แต่ตำแหน่ง Sale ก็เห็นได้น้อยมาก

แล้วอะไรล่ะคือสิ่งที่เราควรจะพัฒนา? ปัญหาข้อนี้ตอบได้ไม่ยากสำหรับผมเพียงแค่เราเปิด เวบหางานดูตำแหน่งสูงกว่าที่เราทำงานอยู่แล้วลองหาสิ่งที่ซ้ำกันจากบริษัทต่างๆ รับรองว่า list ออกมาได้ไม่กี่ข้อและหนึ่งในความสามารถที่ senior ทุกคนต้องมีคิอ “Good Communication In English” อันนี้เราต้องยอมรับโดยสดุดีว่าถึงวันนี้ความสามารถด้านการใช้ภาษาต่างประเทศเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องมีติดตัวไว้ มันเป็นหนึ่งในสิ่งที่จะช่วยเสริมให้คนพิจรณาไม่โยน Resume เราทิ้งตั้งแต่รอบแรกๆ และแน่นอนว่ามันสำคัญมากสำหรับคนที่ต้องการทำงานกับบริษัทข้ามชาติเพราะคงหาได้ยากที่ชาวต่างชาติจะรับพนักงานที่ไม่แม้แต่จะสามารถสื่อสารกับเพื่อนร่วมงานได้ถึงแม้ว่าเค้าคนนั้นจะสามารถทำงานเฉพาะทางได้เก่งแค่ไหนก็ตาม เพราะมันคุยกันไม่รู้เรื่อง มันจะอธิบายกันยังไง หรือถ้าเข้าไปได้คุณจะเติบโตได้อย่างไรในเมื่อคุยกับเจ้านายไม่รู้เรื่อง?

อย่างไรก็ตามยังมีคนบางกลุ่มเห็นว่าการซื้อรถเป็นเรื่องของการเก็บออมเงินทางอ้อมยังไงอย่างน้อยก็ยังเหลือรถ แต่ถ้าเอาไปเรียนภาษาเหมือนเอาไปละลายแม่น้ำทิ้ง ข้อนี้ผมเถีบงขาดใจ ผมเปรียบเทียบการใช้ภาษาเหมือนกับการว่ายน้ำหรือขี่จักรยาน เมื่อเราสามารถทำมันได้แล้วมันจะอยู่ติดตัวไปจนวันตาย เราไม่มีทางแกล้งว่ายน้ำไม่เป็นเมื่อเราถูกจับโยนลงทะเล เราไม่มีทางแกล้งขี่จักรยานไม่เป็นถ้าถูกทิ้งไว้กลางทางพร้อมกับจักรยานหนึ่งคัน เราไม่สามารถแกล้งโง่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ถ้าถูกส่งตัวไปทำงานต่างประเทศ ดังนั้นสำหรับผมมันคุ้มค่าครับเพราะความสามารถนี้มันจะอยู่ติดตัวเราไปตรายเท่าที่เรายังหายใจอยู่ ผมถามว่ารถมันอยู่กับเราตลอดไปไหมไอ้คันแรกที่เราซื็อมาน่ะที่เราภูมิใจนักหนาว่านี่เงินกู แถมมูลค่ามันก็เสื่อมถอยลดน้อยลงไปทุกวัน แต่ถ้าเราพูดภาษาอังกฤษได้ดีมีแต่ค่าตัวเราจะเพิ่มขึ้น ดังนั้นการเรียนหรือการพัฒนาตนเองมันไม่เสียไปเปล่าๆหรอกครับเพียงแต่เราพยายามมองไม่เห็นค่ามันเท่านั้นเอง ผลที่ได้มันสัมผัสไม่ได้เป็นรูปธรรมเหมือนวัตถุแต่คุณค่ามันเหนือกาลเวลาครับ

สุดท้ายผม อยากให้น้องๆทุกคนที่ผมรู้จักคิดให้ดี คิดให้นานๆก่อนจะเอาเงินที่หามาได้ไป ดาวน์รถ เอาเงินไปดาว์นความรู้ มาไว้กับตัวเพื่อต่อสู้ฟาดฟันกับคนอื่นจะมีคุณค่ากว่าเยอะครับ ชีวิตคนเรายังต้องต่อสู้ไปอีกนานตราบเท่าที่ยังมีลมหายใจ รถไม่ได้ช่วยให้เราเอาชนะใครได้เลยครับ แต่ความรู้ความสามารถนี่สิใช่ รถยนต์ไม่ใช่สิ่งไม่ดีแต่จงมีมันเมื่อถึงเวลาอันสมควร

Why do I need “Search” box?

roofimon — Thu, 19 Aug 2010 07:34:26 +0000

ทำไมต้องมีช่อง Search? สำหรับเวบองค์กร

ถ้ามีช่อง Search
เมื่อคืนหลังจากลูกสาวหลับ ผมกับเมียก็นั่งทำงานกันไปพร้อมกับดูทีวีไปด้วยโดยที่เมียผมก็รีดผ้าไปดูละครไป แล้วก็มีโฆษณาของ กสิกรแว๊บมาประมาณ 15 วินาทีผ่านหูเมียผมไปและเมียผมคงสนใจเลยตะโกนมาสั่งว่าช่วยหาให้
หน่อยแต่เมียจำได้แค่ “ประกันวัยซน” เอ่อ!!!!! ==”
ลองคิดภาพนะครับได้โจทย์แบบนี้เราจะแก้ปัญหายังไง จริงๆสิ่งที่ต้องทำคือไม่ยากครับคือเข้าไปที่ KasikornBank แล้วก็มองหาที่หน้าแรกก่อนว่ามันมีไอ้ชื่อนี้ที่หน้าแรกหรือไม่ “ไม่มี” ทำไงต่อไปไม่ยากเมียงมองหาช่องที่ชื่อว่า “Search” หรือ “ค้นหา” จากนั้นใส่ keyword ที่ต้องการลงไปในช่องนั้นผลที่ออกมาคือผมได้

กสิกรไทยออก เงินฝากคุ้มครองวัยซน รวมเงินฝากและประกันเจาะกลุ่มเด็กวัยซน
… เงินฝากคุ้มครองวัยซน รวมเงินฝากและประกันเจาะกลุ่มเด็กวัยซน นายศีลวัต สันติวิสัฎฐ์ … วัยซนควบคู่กับการออมเงินในระยะยาวเพื่อลูกหลาน สำหรับลูกค้าที่เปิดบัญชีเงินฝากคุ้มครองวัยซน ตั้งแต่ว …
http://www.kasikornbank.com/ZH/AboutUs/CompanyNews/Pages/news080710_DA081F48.aspx

กดไปซะผลที่ได้คือ

401 UNAUTHORIZED

กากกกกกกกกกก อะแต่ยังอย่าเพิ่งท้อมี link ที่สองอยู่

เงินฝากคุ้มครองวัยซน ที่ให้ลูกๆ ของคุณซนได้อีก
เงินฝากคุ้มครองวัยซน ที่ให้ลูกๆ ของคุณซนได้อีก
http://www.kasikornbank.com/TH/PromotionPrivileges/Pages/Deposit_Account_080710.aspx

กดไปเจอสิ่งที่ผมต้องการและผลที่ได้ตามมาคือวันนี้ผมเดินไปเปิดบัญชีให้ลูกเรียบร้อยเพราะผมค้นหาข้อมูลสิ่งที่ผมต้องการได้อย่างรวดเร็วถึงแม้ว่าจะมีหลุด กากกกกกก dead link มาบ้าง

ถ้าไม่มีช่อง Search
ในทางกลับกันถ้าเวบของธนาคารที่ผมต้องการไม่มีไอ้ช่องนี้ผลที่ได้คืออะไรครับ ผมต้องมานั่งคิดให้บรรลุนิพพานให้ได้ว่า ไอ้ Product ที่ผมต้องการมันอยู่ในหมวดไหนเพราะ Product ของธนาคารมีประมาณสามล้านแปดอย่างผมจะไปตรัสรู้ได้ ไหมครับว่าไอ้สิ่งที่ผมต้องการ ข้อมูลที่ผมอยากได้มันอยู่ตรงไหน นี่มันปี 2010 แล้วนะครับการเข้าถึงข้อมูลต้องทำได้ อย่างแม่นยำและรวดเร็ว ถ้าจะให้ผมต้องมานั่งเสียเวลาเข้าเวบคุณเพื่อหาข้อมูล Product เกินห้านาทีผมก็ไม่เสียเวลาแล้ว ครับ
ดังนั้นสรุป คุณจะขายของแต่คุณไม่เตรียมช่องทางการเข้าถึงรายละเอียดของสินค้าแบบง่ายใครจะมาซื้อครับ ถ้าบังเอิญเมียผมอยากรู้เรื่อง ATM มีสาวๆโฆษณาว่าเจ็บยังก็จ่าย ผมจะไปหาตรงไหนครับ _/\_

Ubuntu vs OSx

roofimon — Mon, 16 Aug 2010 05:43:31 +0000

เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาโดน @hellmonster แย่งเครื่อง Ubuntu ไปใช้เลยต้องไปเอาเรื่อง Macbook ของแม่มาเล่นแทน ผลที่ได้คือได้เปรียบเทียบของสองสิ่งในตำนานแล้วพบว่าผมชอบ Ubuntu มากกว่าด้วยเหตุผลดังนี้ (เหตุผลเกรียนๆของผลเอง)

ไม่เสียตัง มี update ทุกๆหกเดือน
Terminal มีสี ตัวอักษีมีสีที่แตกต่างกัน สำคัญมากเพราะเวลาเขียนโปรแกรมถ้าทุกอย่างสีเดียวกันหมด Productivity ผมจะต่ำมาก
ลง Software ไม่ยากและมีของพิศดารให้ใช้เยอะมาก
ปรับแต่งได้สุดขั้ว จะใช้ Window Manager อะไร Gnome, KDE, Fluxbox … อะไรก็ได้ตามแ่ต่จะชอบ หรือจะให้สุดขั้วไม่มี UI เลยก็ได้

ถึงแม้จะแอบปันใจไปเรื่อง Multi Touch บ้างเพราะมันก็สะดวกดีที่สามารถใช้นิ้วได้หลายนิ้ว แต่เนื่องจากโดนพื้นฐานผมไม่ค่อยใช้ mouse อยู่แล้วไอ้เรื่องนี้เลยไม่ใช่ประเด็น

สรุป: ผมยังชอบใจวลีของน้องต้นกล้าแห่ง opendream มากๆ “งานที่ผมสามารถทำได้ง่ายๆบน Ubuntu กลับทำได้ยากมากบน Mac _/\_”

An Accident with my new tyre

roofimon — Mon, 28 Jun 2010 03:55:55 +0000

“เสียเงิน 1,500 แล้วยังล้มอีก วันหลังอย่าไปลดขนาดหน้ายางอีกนะ” เมียด่า ==” และยังคงตามหลอนมาอีกหลายชั่วโมงเรื่องจักรยานคว่ำเนี่ย การคว่ำครั้งนี้เป็นการคว่ำครั้งที่สอง ครับแรกคว่ำไปเมื่อเดือน July (เดือนเดียวกันเลยวุ้ย) รอบที่แล้วก็คว่ำในหมู่บ้านล้อเบี้ยวไปซะแล้วก็ทนปั่นแบบล้อเบี้ยวๆมาปีนึง จนกระทั่งยางเริ่มหมดสภาพ เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมาเลยเอาล้อไปเปลี่ยนยางและดัดล้อที่ร้านแถวลาดพร้าว 101 (ลืมชื่อร้านตลอด) ไปถึงพบว่ายางที่เราต้องการคือขนาด 700 * 45 ไม่มีเนื่องจากขนาดแบบนี้ไม่ค่อยมีคนใช้กัน ถามไปมาก็พบว่าที่ร้านมี 700*42 แต่หาไปหามาทะลึ่งมีเส้นเดียว ==” เลยต้องลดไปเหลือ 700*38 ในใจคิดว่าไม่น่าต่างมากเพราะหน้ามันเล็กลงไปนิดเดียว
กลับมาบ้านประกอบเข้าโครงรถเรียบร้อย ลองปั่นแข่งกับลูกสาวพบว่ามันเร็วกว่าเดิมมาก กดลงไปไม่ต้องแรงมากมันพุ่งดีจริงๆ และในในก็ยังคิดว่าโอวพรุ่งนี้คงจะไปถึงจุดหมายในการปั่น 20 กิโลตอนเช้าได้อย่างแน่นอน
ตื่นสายนิดหน่อย 5:40 แต่ก็ยังไหวสามารถออกไปปั่นได้แต่วันนี้ถนนเปียกเนื่องจากกลางคืนฝนตกแต่ก็ไม่ได้กลัวอะไรเพราะปกติก็ปั่นแบบนี้อยู่แล้ว ดังนั้นอย่ารอช้ามุ่งหน้าเข้าเกษตร เริ่มการปั่นฉลองยางใหม่ และเป็นไปดังหวังยางใหม่ปั่นได้เร็วขึ้นแต่มีปัญหาแน่นอนตอนเจอผิวถนนที่มีหลุมเพราะก่อนออกจากหมู่บ้านปั่นผ่านทางเดิมที่ต้องลงหลุมก็สะบัดเกือบคว่ำ ==” ผมก็รู้อยู่ในใจแล้วว่าจะซิ่งเหมือนเดิมไม่ได้แต่ไม่คิดว่าจะคว่ำจริงๆ
ตัดมาหลังจากปั่นไปได้หนึ่งรอบก็ไม่มีปัญหาหอะไรรอบที่สองก็เปลี่ยนเกียร์เป็น 3:6 เพื่อให้หนักสุดจะได้รีดพลังงานเยอะหน่อย แต่เนื่องจากเริ่มสายแล้วประมาณ 6:30 รถในมหาลัยเริ่มเยอะทำให้ผมต้องปั่นออกขวาเพื่อหลบรถแถวๆสนามเทนนิสก่อนถึงประตูวิภาวดี จังหวะที่กำลังจะข้านเลนส์ผมก็เจอเข้ากับถนนคอนกรีตที่มีส่วนเหลื่อมระหว่างเลนส์ประมาณ 4-5 cm และยางผมมันไม่สามารถรับความต่างขนาดนั้นได้ผลที่ได้คือ พุ่งครับโชคดีที่ความเร็วไม่สูงมากและมีสติดีเลยทำให้ท่าลงสวยตามหลักการคือ มือลงก่อน ผ่อนแรงลงด้วยศอก ตามด้วยไหล่ กลิ้งต่อไปอีกหนึ่งรอบ ในใจแว๊บแรกคือ “ล้อเบี้ยวอีกแล้ว เพิ่งไปดัดมา” ไม่ได้ห่วงว่ารถข้างหลังจะมาทับเลยสมควรโดน แม่และเมียด่านี่ถ้าลูกสาวโตคงโดนสามรอบ และเข้าใจแล้วว่าไอ้ที่ดูการแข่งจักรยานทางเรียบแล้วมันคว่ำกันจังก็เพราะไอ้แบบนี้กระมัง
หลังจากสำรวจความเสียหายของตัวเองพบแผลที่มือขวาสามที่ ข้อมือด้านนอก ข้อศอก ไหล่ และเข่าขวา สรุปว่านิดหน่อย และล้อไม่เบี้ยวปั่นต้ดสินใจปั่นต่อไปห้องน้ำสนามอินทรย์ล้างแผลแล้ว กลับไปซัดให้ครบห้ารอบ

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ยางหน้าแคบมันเร็ว แต่มันไม่เหมาะกับถนนที่ไม่เรียบอย่างมาก ทำให้แผนซื้อเสือหมอบต้องเลื่อนออกไปก่อน

Unforgettable Norway Part 7: Oh Oslo my Lovely Oslo

roofimon — Wed, 23 Jun 2010 09:28:17 +0000

มาถึงตอนที่เจ็ดตอนที่ The Fellowship เดินทางมาถึงกรุง Oslo อันเป็นเป้าหมายของเราที่ที่เราตั้งใจมาประชุมแต่เค้า “ยกเลิก” เพราะภูเขาไฟระเบิดและเราก็ยังไม่มีตั๋วกลับบ้านไปอย่างน้อยอีกห้าวันแล้วเราจะทำอะไรดี “เราก็ต้องทำงานสิ อย่างน้อยเค้าส่งมาแล้วเราต้องทำประโยชน์ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้” ดังนั้นครั้งมีจึงเป็นการผสมระหว่างการดูงานและการรายงานความเป็นไปให้ทีมที่สำนักงานใหญ่ได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เข้ากับสำนวน “อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย ปั้นวัวปั้นควายให้ลูกท่านเล่น” ดังนั้นชีวิตของเราอีกห้าวันที่ Oslo คือการตื่นไปทำงาน 8:30 กลับบ้าน 16:30
ผลของการทำงานทำให้เราไม่ค่อยมีเวลาเที่ยวเล่นอะไรมากใน Oslo ส่วนใหญ่เลยไปตามสถานที่โ่ด่งดังต่างๆและต้องไป Dinner กับทีมงาน โดยรวมเมือง Oslo เป็นเมืองที่ดูสวยงามเป็นระเบียบครับ บางครั้งดูเงียบเกินไปสำหรับคนกรุงเทพอย่างเราและอีกอย่างที่น่าสนใจคือเมืองนี้เป็นเมืองที่มีค่าครองชีพสูงติดอันดับโลกทุกอย่างแพงมหาโหดเช่น อาหารเย็นวันแรกที่เราไปซัดกันเพื่อฉลองการมาถึง Oslo ราคาสำหรับสี่คนของมื้อนั้นก็ร่วมๆหมื่น ไม่ได้โชว์รวยนะครับเพราะมันแพงจริงๆ คือการออกมากินข้าวนอกบ้านที่เมืองนี้เหมือนเอาเงินมาละลายน้ำเล่นเพื่อซื้อบรรยากาศเสียมากกว่าเพราะที่นี่วิวสวยโดยเฉพาะบริเวณท่าเรือและมีเรื่องแปลกอีกอย่างที่น่าสนใจคือทั้งที่อากาศหนาวจะตายกันอยู่แล้ว สาวๆประเทศนี้ชอบใส่กระโปรงสั้นและสวมถุงน่องบางๆเดิน ผมละไม่เข้าใจ
อีกเรื่องที่ผมชอบประเทศนี้คือคนที่ Norway นิยมกิจกรรมกลางแจ้งมากๆครับมีกิจกรรมให้ทำทุกฤดูเช่นตอนที่ผมไปเิริ่ม Spring เราจะเริ่มเห็นคนปั่นจักรยานเยอะมาก ไม่ใช่ปั่นเล่นๆนะครับเค้าปั่นไปทำงานกันเช่นจากในเมืองไปที่ออฟฟิศผมก็ประมาณ 15 โลคนก็ปั่นกันไปเยอะมาก รวมถึง CEO ของ Telenor เองก็ปั่นจักรยานมาทำงานครับ ผมละซึ้งและจากการสอบถามเพื่อนร่วมงานพบว่าที่ Norway มันเป็น Trend ครับที่ผู้บริหารนอกจากจะต้องทำงานเก่งแล้วยังต้องดูฟิตตลอดเวลาด้วย เพื่อนผมเปิดหนังสือพิมพ์ให้ดูเป็นหนังสือพิมพ์ข่าวเกี่ยวกับธุรกิจนะครับแต่มี Section ใหญ่ๆเลยที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการออกกำลังกาย คือเรียกได้ว่า “เรามาแข่งกันฟิต” ทั้งภายนอกและภายใน นอกจากนี้เมืองนีก็มีบริการจักรยานคนเมืองด้วยครับ เป็นจักรยานง่ายๆเอาไว้ปั่นในเมืองสำหรับคนที่ไม่ต้องการรอรถเมล์หรือไปตามซอกซอยที่รถไปไม่ถึง โดยคน Oslo มาสามารถซื้อตั๋วปีได้ในราคาปีละ 800 บาท และที่เหนือชั้นกว่านั้นเค้าเตรียม iPhone Application ไว้ให้เราด้วยครับ เอาไว้ให้เราตรวจสอบว่าจุดที่ใกล้ที่สุดที่เราจะไปเอาจักรยานได้อยู่ที่ไหนและนอกจากนี้จุดที่เราสามารถเอาจักรยานไปคืนได้ใกล้ที่สุดอยู่ที่ไหน ผมละอยากกราบ _/\_

ส่วนต่อมาคือสำนักงานใหญ่ของ Telenor ครับ สำนักงานใหญ่อยู่นอกเมืองอย่างที่ผมบอกข้างต้นแต่ที่น่าสนใจคือพื้นที่นี้คือสนามบินเก่าที่เค้าจัดการถมและสร้างเป็น Technology Zone ครับในนั้นก็จะมีบริษัทชื่อดังไปตั้งเต็มไปหมด สำหรับ Telenor ก็จะสวยมากตึกอยู่ติดทะเล ตัวตึกเองเป็นกระจกมองเห็นรอบทิศ สวยงามมากครับ สำหรับช่วง Summer ช่วงพักกลางวันสามารถลงไปว่ายน้ำในทะเลได้ครับหล่อไหม

โดยรวมผมประทับใจ Oslo มากระดับหนึ่งเนื่องจากไม่เคยไปเมืองอื่นๆในยุโรปเลย ทำให้เกิดความอยากที่จะไปดูเมืองที่เค้าว่ากันว่าศิวิไลซ์อย่าง Paris, Rome, Madrid ดูว่ามันจะงามงดขนาดไหน กลับมาเรื่องค่าครองชีพก่อนอะไรที่ทำให้ประเทศที่เคยจนกากที่สุดในยุโรปและเคยตกอยู่ภายใต้การปกครองของทั้ง Sweden และ Denmark อย่าง Norway กลายมาเป็นชาติที่ก้าวหน้าได้ในวันนี้คืออะไรปัจจัยหลักข้อแรกเรื่องแรกเลยคือเค้าเจอ “น้ำมัน” ครับ Norway เป็นผู้ส่งออกน้ำมันใหญ่เป็นอันดับ 5 ของโลกและส่งออก Gas ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของโลก(แต่ไม่อยู่ใน OPEC) แต่มีเงินอย่างเดียวมันไม่พอครับ บางประเทศมีเงินมีทรัพยากรณ์ธรรมชาติครบ คุณภาพชีวิตของคนก็ยังเลวเหมือนเดิม ที่ Norway เค้าแบ่งเงินที่ได้มาจากการขายน้ำมันและ gas ออกเป็นหลายส่วนหนึ่งในนั้นคือการลงทุนข้ามชาติครับเช่นบริษัทที่ผมทำงานอยู่ก็เป็นหนึ่งในการลงทุนของเค้าครับ อีกส่วนคือการคืนกลับไปให้ประชาชนครับโดย Norway เป็นประเทศที่มีมาตรฐานการดำรงชีพดีที่สุดในโลกเช่นรักษาพยาบาลฟรี, สำหรับคนที่มีลูกสามารถลางานไปเลี้ยงลูกได้ 12 เดือนโดยยังได้รับค่าจ้างเท่าเดิม อีกเรื่องคือเรื่องความเหลื่อมล้ำถ้าเราพิจรณากันแล้วจะพบว่าคนที่ทำงานได้เงินเดือนต่ำที่สุดในประเทศกับ CEO ของบริษัทขนาดใหญ่จะมีความต่างกันน้อยที่สุดในโลก (เทียบส่วนต่าง) และด้วยการจัดการบริหารที่ดีแบบนี้ Norway ยังจะคงเป็นหนึ่งในประเทศที่ร่ำรวยที่สุดในโลกไปอีกนานครับ
กลับมาเรื่องงานหลังจากทำงานครบตามกำหนด คณะเราก็ได้เวลาเดินทางกลับสยามประเทศ เพื่อกลับมาพบกับประเทศอันเป็นที่รักของเราและกลับมาตั้งหน้าตั้งตาทำงานเพื่อทำให้ประเทศเราเจริญขึ้นกว่านี้ไม่มากก็น้อย ขอจบตอนที่เจ็ดแต่เพียงเท่านี้ _/\_

Unforgettable Norway Part 6: Kvam to OSLO

roofimon — Sat, 22 May 2010 23:27:37 +0000

ถึงตอนที่หกของสี่หนุ่มแห่ง Fellowship of the Road เราเข้าใกล้มอร์ดอร์มากแล้วอีกเพียงนิดเดียวเราก็จะไปถึง เราพักแรมระหว่างการเดินทางที่ Kvam รุ่งเช้าก็ทำกิจวัตรประจำวันตามปกติคือตื่นนอน อาบน้ำ เล่น Facebook!!!! กินข้าวเช้าแต่สิ่งที่แปลกไปจากวันอื่นๆคือก่อนจะคืนกุญแจ ผมพบว่าสาวๆหนุ่มๆนอร์เวย์หน้าตาดีมากๆๆๆๆๆ คือไม่รู้ว่าเราไม่รู้ว่าหน้าตาดีของนอร์เวย์เป็นยังไงหรือป่าวเหมือนฝรั่งที่ไม่รู้ว่าหน้าตาดีประเทศเราเป็นยัังไง ระหว่างทางไปคืนกุญแจก็พบพนักงานสาวคนนึงกำลังขัดห้องน้ำอยู่ไอ้เราก็ไม่รู้จะคืนกุญแจยังไงก็เลยไปถามเค้า พอเงยหน้ามาโอ้โหแม่เจ้าน่ารักกกกกกกกกกกก เค้าก็ตอบมาว่า “ก็เอาไปวางไว้ตรงเคาท์เตอร์แหละ” ไอ้ผมก็อยากจะแกล้งโง่ถามต่อว่า “เคาท์เตอร์อยู่ไหน” แต่ไม่ทันทะลึ่ง ขอบคุณแล้วเดินไปเฉย แต่อย่างไรก็ตามเพื่อไม่ให้เป็นการเสียชื่อเราต้องไปขอถ่ายรูปกันน้องขัดห้องน้ำให้ได้ ว่าแล้วขากลับออกมาก็เลยเดินโทงๆเข้าไปในห้องนำหญิงแ้ล้วก็ไปขอน้องเค้าถ่ายรูปเป็นที่ระลึกให้กับหนุ่มๆไทย ซะหน่อยก่อนหน้านี้ผมโพสท์วิวทิวเขาร่มไม้อะไร ก็เงียบนะใน Facebook แต่พอโพสท์สาวนอร์เวย์ขึ้นไปนี่เมนท์กันถล่มทะลายนี่ขนาดสาวบ้านนอกนะแล้วสาวในเมืองจะเป็นไงเนี่ย ==”
กลับมาสู่การเดินทางของเราทีเด็ดของเราวันนี้คือ Lillehammer ครับเมืองนี้มีดีตรงไหนล่ะ มีดีสิครับเป็นเมืองที่เป็นเจ้าภาพจัดกีฬาโอลิมปิคหน้าหนาวครั้งที่ XVII ครับโดยการจัดการแข่งขันครั้งนี่มีเรื่องน่าสนใจอยู่หลายเรื่องมากครับเช่นการจัดครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่มีการแยกปีกันอย่างชัดเจนระหว่างการจัดโอลิมปิคหน้าหนาวกับโอลิมปิคหน้าร้อน โอลิมปิกครั้งนี้ได้รับการบันทึกว่ามีผู้ชมมากที่สุดในฝั่งอเมริกาเพราะอะไรเพราะเรื่องดราม่าในวงการ skate น้ำแข็งอมเริกานั่นเองโดยที่ อดีตสามีของ Tonya Hardingจ้าง Shane Stant เพื่อทำร้ายนักกีฬาคู่แข่งอย่าง Nancy Kerrigan เพื่อให้เธอไม่สามารถเข้าร่วมการแข่งขันได้ แต่ไม่น่าเชื่อที่ทั้งคู่ได้รับคดเลือกเป็นตัวแทนอเมริกาไปแข่งโอลิมปิก ==” ดังนั้นเมื่อมีดราม่าที่นั่นมีคนอยากดูและสำหรับเทปการแข่งครั้งนั้นถือเป็นหนึ่งในตำนานเรื่องของจำนวนคนดู โดยผลการแข่งขันครั้งนั้น Tonya Harding ได้อันดับที่แปดส่วน Nancy Kerrigan ได้อันดับที่สองโดยแพ้คนที่ชนะด้วยคะแนนที่เฉียดมากๆคือ 5-4 อีกเรื่องที่น่าสนใจคือการแข่งขันครั้งนี้จัดขึ้นในเมืองที่มีขนาดเล็กมากในตอนนั้นมีประชากรที่เมืองอยู่ 25,000 คนโอวอำเภอบ้านผมยังใหญ่กว่าเลย _/\_

แน่นอนเราก็แวะเก็บภาพประทับใจกันไปตามแบบแผนของเรา ถึงแถวนี้ท่าทางการโพสท์เริ่มประหลาดขึ้นเรื่อยๆตามระยะทาง แต่จะพิศดารอย่างไรเราก็ไม่หวั่นเพราะเราต่างรู้จังหวะกันหมดแล้วว่าแต่ละคนจะโดดได้สวยสุดจังหวะไหน หลังจากนั้นเราชาวคณะก็ออกเดินทางจาก Lillehammer มุ่งสู่ Oslo
ระยะทางจาก Lillehammer ถึง Oslo ก็ช่างสั่นเหลือเกินแต่ใช้เวลานานพอสมควรเนื่องจากถนนที่นี่จำกัดความเร็วแค่ 60 km/h ไม่เกินนี้และที่น่าตกใจคือมี 2 ช่องทางเหมือนเดิม !!! เรามีเวลาไม่มากนักเพราะเราชาวคณะต้องไปคืนรถเวลาสี่โมงเย็น ซึ่งกว่าเราจะเข้าเขต Oslo ก็เกือบบ่ายสามแล้วเรามีภาระกิจใหญ่ที่ต้องทำสองอย่างคือ เติมน้ำมันให้เต็มถัง และ คืนรถที่สำนักงาน ให้เรียบร้อยภายในหนึ่งชั่วโมงในเมืองที่เราไม่เคยขับรถเข้ามาและ GPS ที่เรามีก็ไม่สามารถใช้งานได้เนื่องจากแผนที่ในเมืองเก่าเกินไปนี่มัน Amazing Race ชัดๆและแล้วฝันร้ายก็เป็นจริงกว่าจะหาที่เติมน้ำมันได้ก็เหลืออีกครึ่งชั่วโมง เราเลยตัดสินใจส่งเพื่อนร่วมทีมสองคนไป Check In และเอากระเป๋าลงไปก่อนสวนผมกับหัวหน้า ต้องเอารถไปคืนเพราะถ้าขืนกระเตงไปสี่คนท่าทางจะไม่รอดเพราะกระเป๋าหนักมากกกก โดยยังไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหน แต่รู้ว่าไม่ไกล แต่ไม่รู้ตรงไหน เหอๆๆๆๆๆ แต่ดีที่เรามีแผนที่แห้งๆที่สำนักงานที่ Tromso ให้มาเราก็พยายามเทียบกับ GPS ที่เรามีอยู่คลำไปคลำมาก็เจอแต่ที่ยากกว่านั้นคือมันอยู่ในตึกแล้วเราจะจอดรถตรงไหนหว่า หัวหน้าผมก็เลยแว๊บเข้าไปจอดไว้แล้วผมวิ่งไปดูเพื่อสอบถามว่าเราสามารถคืนรถได้ที่ไหนบ้าง วิ่งไปถึงสำนักงานพบว่า “ปิดแล้ว !!!!” ซววยละ แต่โชคดีที่เค้ายังใจดีมีกระดาษ note เล็กแปะไว้ว่าให้จอดรถไว้ที่เตรียมไว้ให้แล้วเอากุญแจไปคืนที่โรงแรมที่ห่างออกไป 500 เมตร แล้วไอ้ที่จอดที่เตรียมไว้ให้อยู่ไหน !!! ตรงนั้นมีป้ายบอกแต่ เป็นภาษา Norway “ห่านนนนนน” ตอนแรกผมเข้าใจว่าจอดไว้ตรงป้ายนั่นแหละ แต่หัวหน้าผมบอกว่าไม่นน่าเป็นไปได้ว่าจะมีที่จอดที่ดีกว่านี้ และมันก็เป็นอย่างนั้นนั้นจริงๆคือที่จอดที่เค้าเตรียมไว้ให้นั้นอยู่ที่ชั้นใต้ดินของจอดรถ เมื่อจอดรถเรียบร้อยก็เดินทางกลับโรงแรม ที่เราต้องอยู่ไปอีกห้าวันสำหรับภาระกิจหลักคือการประชุม สภาพโรงแรมก็พอใช้ได้ครับแต่ก็ดีตรงที่ได้นอนห้องที่เป็นเตียงเดี่ยวทำให้เราสามารถทำอะไรได้สะดวกมากขึ้น เช่นผมชอบแง้มหน้าต่างนอนเนื่องจากอากาศในห้องมันแห้งมากเนื่องจากเปิดเครื่องทำความร้อนดังนั้นเปิดหน้าต่างนิดๆจะดีมากครับและช่วงนี้อุณหภูมิไม่ตำ่จนเกินไปคืออยู่ที่ประมาณ 0 ถึง 8 องศา หลังจากอาบน้ำอาบท่ากันเรียบร้อยเราสี่หนุ่งก็ออกเดินทางไปหาข้าวเย็นแบบดีๆกินฉลองกันหน่อยจุดหมายคือท่าเรืออันสวยงามของเมือง บริเวณนี้เป็นเขตก่อสร้างสถาปัตยกรรมแบบสมัยใหม่มรการปรับปรุงภูมิทัศน์ให้สวยงามน่ามองมากหัวหน้าบอกเหมือนกับเมืองใหญ่ทั่วไปที่จะมีท่าเรือสวยๆแบบนี้เสมอ แถวนี้ก็จะอุดมไปด้วยภัตรคารหรููเป็นแถบ เราสี่คนก็ตัดสินใจเลือกร้านที่ดูแล้วคนเยอะๆ เข้าไปก็แน่นอนว่าร้านอาหารแบบยุโรปไม่มีอะไรให้เลือกมากมายล้านแปดเหมือนร้านอาหารจีนทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้วโดยเชฟ หน้าที่เราคือกินและฟังบริกรอธิบายว่าไอ้ที่เรากำลังจะกินมันคืออะไร ทำมาจากอะไร ปรุงยังไง แล้วก็กินสำหรับวันนั้นเป็นการกินที่มีความสุขมากครับ

อิ่มจากมื้อเย็นก็เดินเก็บภาพกันไป วันนี้เน้นๆที่หน้าที่ทำการขององค์กรที่แจกรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ ตรงนั้นจะมีกล่อง เท่ๆอยู่อันนึงเราก็วนเวียนถา่ยอยู่นาน ที่นี่เค้าก็น่ารักครับหาอะไรมาตั้งสวยๆในเมืองเยอะดีครับ จริงๆมีเรื่องให้เขียนเกี่ยวกับ Oslo ได้อีกเยอะรอตอนต่อไป _/\_

Unforgettable Norway Part 5: Steinkjer to Kvam

roofimon — Thu, 13 May 2010 05:05:42 +0000

คืนที่พักที่ Steinkjer เป็นคืนที่หลับสบายที่สุดนอกจากนี้ทุกอย่างที่โรงแรมนี้ยังสมบูรณ์พร้อมทำให้ชาวคณะ update ข่าวสารกันถ้วนหน้าไม่ยอมหลับยอมนอนกว่าจะนอนก็ดึกพอสมควรทำให้ช่วงเช้าตื่นค่อนข้างสายตื่นมาเราชาวคณะก็เล่นอินเทอร์เน็ทกันจนหัวหนัาต้องสั่งว่าเราจะออกเดินทางกัน 9:30 นะไม่งั้นคงจะได้นอนที่นี่อีกคืน อีกอย่างที่น่าสนใจคือเจ้าหน้าที่ของโรงแรมเท่าที่เห็นตั้งแต่ก่อนเข้าพักจนทานอาหารเช้ามีคนเดียวครับ ==” ผมก็เดากันไปว่าเค้าจ้างคนเดียวแพงๆเลยแล้วทำมันทุกอย่างใช้ทรัพยากรณ์มนุษย์ให้คุ้มและวันนี้เป็นวันแรกที่เราไม่ต้องต้มน้ำชงโจ๊กคัพกินเอง เราได้กินอาหารเช้าแบบ “ยุโร๊ป ยุโรป” อ่ะๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แล้วมันต่างกับอาหารเช้าตามโรงแรมบ้านเรายังไง “มันก็ไม่ต่างไง แต่ได้กินในยุโรป” แต่ที่ต่างจากที่ผมเคยกินที่สยามประเทศคือขนมปังที่นี่อลังการล้านแปดมากครับมีให้เลือกเป็นกระบุง กลมๆ แบนๆ ยาวๆ รีๆ และอีกอย่างคือไม่มีขนมปังแป้งขาวๆให้กินครับที่นั่นกินกันผสมธัญพืชกันหมด จ้องมองแล้วนึกว่าตัวเองเป็นไก่ กุ๊กๆ เพราะมีเม็ดข้าวอะไรเต็มไปหมดก็ถือว่าดีต่อสุขภาพครับ
หลังจากอิ่มหนำสำราญแล้วก็เก็บของ ออกเดินทางล่องใต้โดยที่จุดหมายหลักของวันนี้คือเมือง Trondheim เมืองนี้เป็นเมืองหลักของนอร์เวย์ในเรื่องการศึกษาโดยที่แต่เดืมเมืองนี้มีชื่อว่า Nidaros เป็นเมืองหลวงแห่งแรกของประเทศนี้จนกระทั่งปี 1217 ก็ย้ายไปที่ Bergen และ Oslo ตามลำดับ อย่างไรก็ตามปัจจุบันเมืองนี้ยังคงความสำคัญทางพิธีการบางอย่างโดยที่เป็นเมืองที่ใช้ในการสถาปนาพระมหากษัตริย์องค์ใหม่ของนอร์เวย์ นอกจากนี้เมืองนี้ยังเป็นเมืองสำคัญทางศาสนาของนอร์เวย์ด้วยโดยก่อนปี 1537 นอร์เวย์อยู่ภายใต้การปกครองของนิกาย Roman Catholic โดยมีตำแหน่งเป็น Archdiocese of Nidaros ที่ขยายความได้ดังนี้ “The Catholic archdiocese of Nidaros was the metropolitan see covering Norway in the later Middle Ages”. แต่ภายหลังปี 1537 เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งหใญ่คือมีการเปลี่ยนจากนิกาย Roman Catholic ไปเป็น Lutheran Protestantism ระหว่างการเปลี่ยนแปลงนี้มีเรื่องราวการขับไล่ Archbishop องค์สุดท้ายของเมือง Olav Engelbrektsson ให้หนีไปเนเธอร์แลนด์เป็นเรื่องราวที่โด่งดังมากในเชิงศาสนาครับ
ส่วนสำคัญอีกเรื่องของเมืองนี้คือเป็นศูนย์กลางทางการศึกษาเป็นเมืองมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงที่สุดในเรื่อง Technology เป็นที่ตั้งของ the Norwegian University of Science and Technology (NTNU) และ SINTEF (The Foundation for Scientific and Industrial Research) ผลงานชิ้นเอกของเมืองนี้คือสร้างนักเรียนที่ได้รับรางวัลโนเบลสองท่านคือ

Ivar Giaever – จบการศึกษาปี (1952), Nobel Prize in Physics 1973
Lars Onsager – จบการศึกษาปี (1925), Nobel Prize in Chemistry 1968

อีกส่วนที่น่าสนใจของเมืองนี้คือ Nidaros Cathedral เป็น อาสนะสังฆราช ที่อยู่เหนือที่สุดในโลกสวยงามมากสำหรับผมเป็นการเยี่ยมชม อาสนะสังฆราช เป็นครั้งแรกเลยคิดต่อไปว่านี่ขนาดประเทศเล็กๆอย่างนอร์เวย์ยังทำสวยขนาดนี้ถ้าประเทศใหญ่ๆอย่างสเปน อิตาลี ฝรั่งเศส อะไรพวกนั้นมันจะอลังการขนาดไหน อาสนะสังฆราช นี้ถูกสร้างขึ้นในปี 1070 โดยเป็นสถานที่สำคัญมากสำหรับผู้แสวงบุญในยุคกลางโดยเส้นทางจะเริ่มจาก Oslo และจาก Jämtland และ Värmland ของสวีเดน เราชาวพุทธก็ถ่ายภาพกันเป็นการใหญ่นานหลายชั่วโมง

หลังจากเพลิดเพลินในเมือง Trondheim อยู่สองสามชั่วโมงเราก็ออกเดินทางต่อวันนี้ไม่รีบเร่งเพราะเราเข้าใกล้ Oslo มากๆแล้วดังนั้นระหว่างทางเราจะหนักไปทางดูวิว จอดรถถ่ายภาพเป็นส่วนใหญ่ เนืื่องจากบริเวณนี้หิมะกำลังเริ่มละลายและภูเขาก็เริ่มมีสีเขียวๆลำธารจะมีนำไหลตัดกับน้ำแข็ง ถนนช่วงนี้ถือเป็นช่วงที่สวยที่สุดก็ว่าได้ครับสำหรับการเดินทางของเรา ประทับใจมากๆครับ

หลังจากวนเวียนถ่ายรูปที่ลำธารนี้อยู่พักใหญ่ ทั้งโดด ทั้งเดินเข้าป่า เดินข้ามสะพาน เก็บกันจนหมดก็ออกเดินทางจริงๆวันนี้เราสามารถขับรวดเดียวถึง Oslo เลยก้ได้แต่มันจะถึงเร็วไปและ Oslo ก็ดูแล้วยังไม่ต้องรีบเนื่องจากต้องไปอยู่ที่นั่นอีกสี่ห้าวันเลยตัดสินใจนอนที่เมืองเล็กๆชื่อ Kvam โดยโรงแรมที่นอนเป็นเหมือนจุดจอดรถทัวร์ครับจะมีร้านอาหารให้รถบัสมาพักทานข้าวข้างหลังเป็นห้องพักให้เช่าพร้อมอาหารเช้า สนนราคาเริ่มไม่ถูกอยู่ที่ประมาณ 8,000 บาทอย่างไรก็ตามเราก็ตัดสินใจนอนซะที่นี่แหละ คืนนั้นเองระหว่างกำลังเตรียมตัวเข้านอนเรานอนดูสารคดีกันดูไปดูมาพบว่าทำไมมันชัดจังทั้งๆที่เป็นจอ LCD ห่วยๆสิ่งเดียวที่ทำให้ภาพออกมาชัดได้ขนาดนี้คือสัญญาณภาพที่ส่งมาต้องเป็น High Definition เท่านั้น _/\_ อะไรจะขนาดนั้นครับประเทศนี้ฟรีทีวีเป็น HD กราบอีกซักที _/\_ อีกอย่างที่น่าสนใจฟรีทีวีที่นี่จะมีหนึ่งช่องที่แพร่ภาพเป็นภาษาอังกฤษและมี sub อังกฤษให้อ่านมีทั้งหนัง ละคร สารคดี นี่อาจจะเป็นปัจจัยหลักที่ทำให้ประชาชนชาตินอร์เวย์พูดภาษาอังกฤษได้ดีเกือบทุกคนแม้กระทั่งชาวนาหรือชาวประมงหรือเด็กปั๊มโอวกราบอีกที _/\_ ประทับใจมากกับการใช้ภาษีประชาชน นอนดีกั่ว

Unforgettable Norway Part 4: Saltstraumen to Steinkjer

roofimon — Fri, 07 May 2010 11:26:13 +0000

การเดินทางจาก Tromso-Oslo ของสี่หนุ่มมาถึงวันที่สองแต่ก่อนจะเริ่มเดินทางวันนี้ผมมีเรื่องต้องอ่านเพิ่มเติมหน่อยเนื่องจากสงสัยต่อเนื่องมาจากวันก่อนคือระหว่างที่เราเดินทางผ่านเมือง Navik เราจะเห็นป้ายบอกสถานที่น่าท่องเที่ยวที่เขียนว่า The Battle Of Navik ประมาณสามถึงสี่จุดและทีมเราเองก็แวะพักหนึ่งจุดริมทะเลระหว่างทาง ในขณะที่คนอื่นกำลังเพลิดเพลินกับการเก็บภาพผมก็ไปยืนอ่านป้ายก็ได้ความว่าระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เยอร์มันเคยยกทัพมาบุกเมืองนี้และรบกันอย่างดุเดือดเสียหายไปทั้งสองฝ่ายแต่คำถามคือเยอรมันมาบุกเมืองบ้านนอกอย่างนี้ทำไม?
Google ช่วยได้และก็พบคำตอบใน Wiki พบว่าเมืองนี้เป็นเมืองทางยุทธศาสตร์เนื่องจากในระหว่างสงครามเยอรมันต้องพึ่งพาวัตถุดิบเช่นสินแร่เหล็กจากเหมืองแร่ในสวีเดนซึ่งปกติสามารถขนส่งทางเรือผ่านทาง Gulf of Bothnia ได้แต่อย่างไรก็ตามในฤดูหนาวเส้นทางขนส่งนี้จะใช้ไม่ได้เพราะพื้นทะเลจะกลายเป็นน้ำแข็งดังนั้นเยอรมันจำเป็นจะต้องหาทางเลือกอื่น เส้นทางที่เยอรมันหมายปองจะได้คือเมืองท่าในนอร์เวย์ชื่อ Navik เนื่องด้วยเหตุผลสำคัญคือเมืองนี้เป็นเมืองที่มีเา้นทางรถไฟเชื่อมต่อกับเหมืองแร่ในสวีเดนและทะเลที่ Navik สามารถใช้ขนส่งได้ในช่วงฤดูหนาว “Perfect” นี่ไงเยอรมันจึงส่งเรือพิฆาตมาที่เมืองนี้ 10 ลำถล่มกองเรือชายฝั่งของนอร์เวย์ซะเละราบเป็นหน้ากลอง, ถึงตรงนี้ก็เข้าใจแล้ว

กลับมาที่ Camp Site หลังจากตื่นนอนแบบสายๆเราก็อาบน้ำอาบท่า เก็บของและที่สำคัญต้องเก็บ ผ้าปูที่นอน ปลอกหมอน ปลอกผ้าห่ม ไปคืนที่สำนักงานด้วยและต้องทำความสะอาดที่พักให้ได้ตามมาตรฐานที่กำหนดไว้เพราะบริการที่พักแบบ camp site มักจะไม่มีคนทำความสะอาดเนื่องจากที่พักราคาถูกดังนั้นคนที่พักจึงต้องรับผิดชอบกันไปว่าก่อนเข้าและก่อนออกห้องจะต้องหน้าตาเหมือนเดิมความสะอาดเท่าเดิม แนวคิดนี้ดีมากมาย

เมือง Saltstraumen เป็นชื่อเดียวกับที่ใช้เรียกชื่อกระแสน้ำจืดที่ไหลแรงที่สุดในโลกโดยจะไหลด้วยความเร็วกว่า 20 knots (หรือ 37 km/h) ด้วยความเร็วขนาดนี้เราสามารถจินตนาการว่าหนึ่งชั่วโมง น้ำจะไหลออกสู่ทะเลยาว 3 กิโลเมตรกว้าง 150 เมตร โอวแม่เจ้าโดยกระแสน้ำนี้เราสามารถมองเห็นได้บริเวณติดกับที่พักของเราเลย โดยเดินข้ามถนนไปหน่อยก็จะเห็น น้ำไหลแรงมากกกกกกกกกกกกกกกกกก เอ่าเข้าเรื่องหลังจากเก็บของเรียบร้อยก็ออกเดินทาง อ่อมีอีกเรื่องประเทศนี้มีระบบการศึกษาที่ดีเกินห้ามใจครับขนาดเมืองบ้านนอกอย่างเมืองที่เราไปพักผู้คนยังสามารถพูดภาษาอังกฤษได้ปร๊อคล่องปรื๊ดน้ำไหลไฟดับ ทั้งๆที่นอร์เวย์เองก็มีภาษาประจำชาติของตัวเองเหมืือนกันอันนี้น่าคิด กลับเข่าเรื่องอีกรอบเราตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทางเล็กน้อยโดยจะไม่วิ่งถนนสายหลักแต่จะวิ่งอ้อมไปอีกด้านแล้วค่อยตัดเข้าถนนใหญ่เนื่องจากอยากชมธรรมชาติ และก็เป็นไปดังคาดระหว่างทางที่เราขับเราจะพบคนจอดรถหรูที่บ้านเรากว่าจะได้ขับก็เลือดตาแทบกระเด็นเช่น วอลโว่ บีเอ็มดับเบิลยู ที่นี่เค้าจอดกันข้างทางหมกป่าไว้ให้หิมะกลบ เพื่อจะได้เดินเข้าป่าไปเล่นสกี Cross Country บางทีก็นอนในป่าสองสามวันเพื่อหลีกหนีผู้คน อืมมมมม ประเทศมันใหญ่เท่าบ้านเราแต่มีคน 4,000,000 คนเหงาจะแย่อยู่แล้วนี่ยังจะหลีกหนีปู้คนกันอีกหรอครับ

สำหรับ hi-light ของวันนี้ของคณะเราคือการขับรถข้าม Arctic Circle ครับอ่าวแล้วไอ้เส้นที่ว่ามันคืออะไรตามความรู้จากแบบเรียนประเทศสาระขันธุ์คือเส้นนี้อยู่ที่ตำแหน่ง 66 องศาเหนือ 33 ลิปดา เป็นหนึ่งในห้าเส้นสำคัญบนโลกนี้ สำหรับเส้นนี้จริงๆแล้วเป็นเส้นที่ใช้แบ่งเขตที่น่าสนใจคือพื้นที่ที่อยู่เหนือเส้นนี้ขึ้นไปจะมีอย่างน้อยหนึ่งวันในหนึ่งปีที่พระอาทิตย์ไม่ตกดินและหนึ่งวันในหนึ่งปีที่พระอาทิตย์ไม่ขึ้น เราชาวคณะก็ขับรถล่องลงมาเรื่อยๆ ระหว่างทางเข้าเขตจะเป็นที่โล่งและมีเนินไม่สูงมากแต่ที่สำคัญคือตอนที่เราไปเป็นช่วงที่หิมะเพิ่งหยุดตกพอดีทำให้เมื่อเรามองไปสุดสายตาจะเห็นแต่เนินหิมะสุดลูกหูลูกตา มันขาววววววววววววววว สวยยยยยยยยยยยยยจริงๆอย่างกะอยู่ขั้วโลก จนมาถึงจุดที่ mark ว่าเป็น Arctic Circle เราก็หยุดเดินถ่ายภาพตามถนัดที่สนุกคือต้องปีนหิมะขึ้นไปถ่ายกับ icon ของ Arctic Circle สนุกสนานและที่นี่เองเป็นที่ที่เราได้เห็นความสำคัญของแว่นกันแดดที่ดีเพราะเมื่อแดดสะท้อนกันหิมะสีขาวมันจะจ้าจนแทบทนไม่ไหว โชคดีที่ก่อนไปไม่กี่วันหัวหน้าอีกคนพาไปซื้อแว่นกันแดดสุดเทพ Oakley Monster Dog ทำให้ผมรอดมาได้ไม่ตาบอดเสียก่อน _/\_

ที่จุดต้อนรับนักท่องเที่ยว(ปิดเพราะหิมะกลบซะเกือบมิด) เราก็แวะกินอาหารกลางวันกันอย่างเพลินใจ และแน่นอนอาหารกลางวันของเราคือ ขนมปังกับแฮมและผักอีกเล็กน้อย เนื่องจากสะดวกกินง่าย แล้วปิดท้ายด้วยแอปเปิลกับกล้วยหลังจากนั้นเราก็ออกเดินทางแต่เนื่องจากเราใช้เวลาที่ Arctic Circle เยอะมากทำให้เราไม่สามารถเดินทางลงใต้สู่เมืองที่เป็นจุดหมายอย่าง Tronhiem ได้คณะทัวร์จึงตัดสินใจว่าวันนี้จะหยุดเร็วหน่อยโดยจะหาที่พักให้ได้ประมาณหกโมงเย็น และหลังจากขับออกจาก Arctic Circle ได้สักสองสามชั่วโมงเราก็ถึงเมือง Steinkjer เมืองนี้เราเริ่มสัมผัสได้ถึงความศิวิไล โดยเมื่อเข้าเขตเมืองเราเริ่มเห็นการจัดเมืองที่สวยขึ้นเริ่มเห็นการกั้นไหล่ทางและอีกหลายสิ่งแต่ที่เหมือนเดิมคือ ถนนสองเลนส์ โฮกกกกกกกกกกและแถวๆนี้เราเริ่มเห็นคนออกมาปั่นจักรยานตามถนนเนื่องจากไม่มีหิมะแล้วดูเท่มากครับปั่นกันเป็นฝูงใหญ่ชมธรรมชาติข้างทางอันงดงาม อากาศเย็นๆ น่าอิจฉายิ่งนัก ที่พักสำหรับคืนนี้เป็นโรงแรมครับพี่น้องเนื่องจากขี้เกียจหาแล้วเราเนื่องจากอยากพักเร็วๆบ้างสำหรับโรงแรมนี้ก็มีห้องสำหรับสี่คนเหมือนเดิมราคาประมาณคืนละ 9,000 บาทแต่เราได้บริการประทับใจสุดเหนี่ยวนั่นคือห้องน้ำสวย มีอินเทอร์เน็ทให้ใช้ฟรี มีน้ำร้อนให้เราชงโจ๊กและมาม่ากินอย่างเอร็ดอร่อย ที่สำคัญเมื่อมองออกนอกหน้าต่างตอนมืดๆจะสวยมากเพราะสวยเมืองนี้ผมว่าทังประเทศจะเปิดไฟหน้าบ้านเป็นสี Warm Light สีเหลืองๆทุกครัวเรือนทำให้มองออกไปสวยมากๆ ถ้าเป็นประเทศเราก็ไม่รอดพี่ไทยชอบไฟขาวๆ เมื่อเปิดแล้วสว่างแจ่มเนียนแต่ไม่เท่เลยอ่ะ คุณแม่

Unforgettable Norway Part 3: Tromso to Saltstraumen

roofimon — Thu, 06 May 2010 11:04:24 +0000

ช่วงที่สองของการท่องเที่ยวหลังจากได้รับ SMS แจ้งข่าวว่า ภูเขาไฟระเบิดที่ไอซ์แลนด์ แล้วแรกๆเราก็คิดบวกว่าเดี๋ยวมันคงจะดีเองเนอะวันนี้เราเที่ยวกันไปก่อนและแล้วเราก็เที่ยวชม Fjord กันอย่างหนำใจข้ามนั่งเรือเฟอร์รี่เฮฮาปิคนิคกันเพลิดเพลิน

หลังจากนั้นเราก็กลับมาที่พักข่าวสารก็เพิ่มทะยอยหลั่งไหลเข้ามาว่าตอนนี้ในยุโรปเริ่มปิดกันไปหมดแล้ว เอาละซิเราจะทำยังไงดี รถที่เช่าไว้ก็จะต้องคืนพรุ่งนี้ ที่พัก็ต้องคืน กลับ Oslo ก็ไม่ได้ง่ายๆเพราะที่ Tromso ไม่มีรถไฟต้องนั่งรถบัส
ไปอีกวันนึงลงไปที่ Bodo เพื่อไปขึ้นรถไฟแล้วรถไฟจะมีไหมเพราะทุกคนตกเครื่องหมด เอาไงดี เอาไงดี ยังคิดไม่ออก
ก่อนอื่นมารู้จ้กก่อนว่าไอ้ภูเขาไฟระเบิดที่ไอซ์แลนด์มันยิ่งใหญ่ขนาดไหนให้ดูจากภาพปลากรอบที่เอามาจาก BBC
เป็นประเทศที่อุดมไปด้วยภูเขาไฟที่ยังประทุอยู่(ประเทศเพิ่งสงบแต่ยังไม่ฟื้นจากพิษเศรษฐกิจ) เนื่องจากตั้งอยู่บนรอยเลื่อนขนาดใหญ่ ลูกที่เพิ่งระเบิดไปชื่อ Eyjafjallajokull โดยลูกนี้ตามข้อมูล ระเบิดไปครั้งสุดท้ายเมื่อ 200 ปีที่แล้วการระเบิดครั้งนี้ส่งผลให้การบินในยุโรปต้องหยุดชะงักไปกว่าค่อนทวีปเนื่องมาจาก ฝุ่นผงที่พวยพุ่งออกมาจากภูเขาไฟลูกนี้จะลอยขึ้นสูงประมาณ 35,000-40,000 ซึ่งเป็นระดับความสูงที่เครื่องบินต้องบินผ่าน จากการศึกษาพบว่าฝุ่นเหล่านี้จะส่งผลกระทบโดยตรงกับเครื่องบินไอพ่นโดยมันจะเข้าไปอุดตันระบบส่งอากาศที่จะใช้ในการสันดาปทำให้ “เครื่องดับ” นอกจากนี้ฝุ่นอาจไปเกาะที่ส่วนต่างของเครื่องไม่ว่าจะเป็น ปีก กระจก ลำตัวเครื่อง อาจส่งผลต่ออากาศพลศาสตร์ของเครื่องได้ และเนื่องจากฝุ่นนี้ลอยสูงมากทำให้มันกระจายตัวออกไปไกลได้ทั่วยุโรป ดังนั้นเพื่อป้องกันอุบัติเหต สายการบินต่างๆในยุโรป เกือบทั้งหมดจึงสั่งหยุดเที่ยวบินจนกว่าทุกอย่างจะดีขึ้นนี่ถือเป็นภัยพิบัติร้ายแรง ที่ส่งผลกระทบกับยุโรป ครั้งล่าสุดต่อจากสงครามโลกครั้งที่สอง ==” แม่บอกว่า “โชคดีจริงๆนะลูกปีชาติไม่เคยไปไหน ไปทีก็โชคดีเลยนะลูก” _/\_

อย่างไรก็ตามพวกเราเหล่าคนหล่อก็ต้องหาทางออกให้กับชีวิต มีทางเลือกไม่มาก เราต้องถึง Oslo วันจันทร์ตอนบ่ายๆเพื่อจะได้ไปทันประชุมวันอังคารเรามีเวลาสี่วันในการเดินทาง เราจะรอหรือเราจะลุย???? คำตอบคือเราจะลุยหัวหน้าผมอธิบายว่ารอไปก็ไม่มีประโยชน์เพราะเราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เราจะได้บินและอีกอย่างเมือง Tromso ก็เล็กเหลือหลายการคมนาคมก็ไม่สะดวกทางเลือกในการเดินทางเราน้อยมาก อันดับแรกเราต้องเช้ารถต่อให้ไดก่อนถ้าเช่าได้เราจะขับล่องใต้เป็นระยะทางกว่า2,000 กิโลเมตรสู่ Oslo แล้วเอารถไปคืนที่นั่นถือเป็นการท่องเที่ยวนอร์เวย์แบบ “สุดยอดรากหญ้า” เราทั้งสี่ก็เลยเห็นร่วมกันว่าเราจะขับรถล่องใต้ โดยมีหัวหน้าผมเป็น “พลขับ ส่วนที่เหลือเป็นคนให้กำลังใจ” ฮาาาาาาาา ผมคิดในใจ “ตรูไม่น่าคิดในใจเลยตอนบินมาว่าจะมีใครบ้าขับรถ Tromso-Oslo นี่ไงได้นั่งรถกลับจริงๆแล้ว เหอๆๆๆๆโชคสุดๆ” แผนที่คร่าวๆระยะทางที่ผมต้องนั่งและหัวหน้าขับ เหอๆๆๆๆ ==” จริงๆเราสามารถขับทะลุไป Sweden ก่อนได้เพื่อไปวิ่งในถนนที่ดีกว่าแต่เนื่องจากเราต้องการชมความงามของ Norway เราจึงขอสู้กับเส้นทางในแระเทศนี้แทน

เนื่องจากหัวหน้าผมเคยใช้ชีวิตที่อเมริกานานหลายปีและมีประสบการณ์ในการขับรถยาวๆแบบนี้หลายครั้งทำให้ทริปความยาวแค่นี้นี่เป็นเรื่องสิวๆ เพราะพี่เค้าเคยขับวนเกือบรอบอเมริกามาแล้วใช้เวลาสามอาทิตย์ โฮกกกกกกก พี่เค้าเลยกะๆเอาว่าเรา
จะเดินทางกันวันละประมาณ 500 โล ค่ำไหนก็นอนตาม Camp site เอา ได้ความดังนั้นเราเลยโอเช ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีนิดๆที่เราสามารถเช่ารถต่อได้และสามารถขับไปคืนที่ Oslo ได้แต่ค่าเช่าแพงมหาโหดไม่ต้องกล่าวถึงแต่หารๆมาแล้วก็สบายๆพอทนได้ เดินทางวันแรกเราก็จิ้มๆในแผนที่เอาว่าจะหยุดแถวไหนแล้วเราก็ไม่รอช้าบ่ายหน้าลงใต้กันเลยยยยยยยยย ถนนที่เราจะวิ่งเป็นหลักคือถนนหลวงสาย E8 แต่เนื่องจาก Tromso เป็นเมืองที่อยู่ส่วนเหนือของ Norway ถ้าจะเทียบก็ประมาณแม่ฮ่องสอนบ้านเราครับดังนั้นสิ่งที่เราจะต้องพบคือถนนหนทางที่ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ ถนนเป็นถนนราดยางสองเลนส์ ย้ำสองเลนส์(ถ้าเชิญพ่อเมืองสุพรรณมา ท่านจะสั่งสร้างแปดเลนส์แน่นอน) และสภาพหน้าถนนไม่ค่อยดีเนื่องจากเพิ่งพ้นหน้าหนาวมาไม่นาน มีขรุขระบ้างมีเด้งๆบ้างแต่เราก็หวังว่าลงไปทางใต้แล้วถนนหนทางจะดีขึ้น แต่… และอีกอย่างที่ทรมานมากๆคือถนนที่นี่จะต้องทำเลียบ Fjord ไปเรื่อยนั่นหมายความว่าบางครั้งเราขับรถกันครึ่งชั่วโมงเพื่อวนกลับมาเห็นวิวที่จุดเดิมแต่เป็นอีกด้านของทะเลสาปเนื่องจากทางเหนือ Fjord เยอะมากถ้าดูจากแผนที่จะเห็นเป็นแผ่นดินพรุนๆอย่างไรก็ตามสิ่งปลอบประโลมใจคืออันอลังการล้านแปดของประเทศนี้ครับ ภูเขาแถวนี้อย่างที่บอกอลังการครับสูงเสียดฟ้าแบบตั้งโด่ๆออกมาลูกเดียวก็มี ทรงแปลกๆก็มี

และอีกส่วนที่สวยไม่แพ้กันคือวิวพวกสะพานครับ แถวๆเมือง Navik ถือว่าเป็น Hi-light ของวันแรกเลยครับเพราะมันจะมีสะพานอยู่หนุ่งอันที่มีวิวรายรอบที่สวยมากสวยจนต้องขับรถวนกลับมาถ่ายรูปใหม่ วันแรกเราขับไปถ่ายไปอยู่หลายรอบมากทำให้แผนที่วางไว้เริ่มขยับจากเมืองแรกเราก็หดลงมา หดลงมา หดลงมา เราขับรถกันถึงประมาณสามทุ่มยังไม่ได้ที่พักเลย คิดในใจ “เอาละเว้ยขับวันแรกก็นอนกันในรถเลย” ปัญหาคือรถมันพอดีมากเนื่องจากเรานั่งกันสี่คนจะนอนท่าไหนและมันจะหนาวไหม ==” แต่ด้วยความเทพของหัวหน้าผมพี่เค้าเดินไปถามเด็กปั๊มระหว่างวนไปวนมาได้ความว่าขับรถไปอีก 30 โลจะเจอ Camp Site หนึ่งอันเราก็ขับตามไปแบบลุ้นๆว่ามันจะมีไหมวะไอ้ที่พักนั่นเพราะเมืองที่เราขับไปมันเล็กมากๆ และพอมาถึงสถานที่ก็ถือว่าเราโชคดีมากเนื่องจากช่วงนี้เป็นช่วงที่เจ้าของ Camp Site กำลังเร่งมือปรับปรุงสถานที่ก่อนที่จะถึงช่วงที่คนนิยมออกมาเที่ยวทำให้เขาทำงานกันดึกเราเลยได้ผลบุญคือมีที่นอนตอนสี่ทุ่มครึ่ง ==” โดยที่ที่พักก็เป็น Camp Site เหมือนที่ Tromso ราคาก็ไม่แพงประมาณ 4,000 บาทมีครัวมีทีวีอินเทอร์เน็ทให้เหมือนเดิม เราสี่หนุ่มไม่รอช้า ทำมาม่า อาบน้ำนอน เนื่องจากหมดแรงกันไปตามๆกันกับการกระโดดถ่ายภาพ และเก็บแรงเพื่อเดินทางในวันรุ่งขึ้น _/\_