คุณภาพชีวิต

เมื่อหลายวันก่อนมีโอกาสได้ขับรถพาภรรยาไปซื้อร้องเท้าที่ห้างสรรพสินค้าและเนื่องจากช่วงนี้ที่บ้านมีการก่อสร้างรถไฟฟ้าสายสีแดงเข้ม(ทำไมไม่ใช้สีอื่น) เลยทำให้ต้องมีการทุบสะพานข้มแยกเกษตร ซึ่งเป็นสาเหตุให้เราต้องขับรถผ่านถนนพหลโยธินช่วงซอยเสนาที่ปกติเราจะไม่ค่อยได้ผ่านเนื่องจากเราจะขึ้นสะพานข้ามไปเลยและเนื่องจากเราไม่ได้ผ่านถนนเส้นนั้นมานานทำให้เราพบว่าร้านรวงแถวนั้นเปลี่ยนไปค่อนข้างเยอะ และพวกเราก็สังเกตุข้างทางและเห็นว่าร้านขายข้าวและอาหารเกิดใหม่เยอะเลยและเจ้าของร้านเป็นคนหนุ่มสาวหน้าตาดีกันทั้งนั้นเลย…คำถามคือทำไมคนเหล่านั้นถึงไม่ไปทำงานบริษัทดีๆนะมายืนลวกก๋วยเตี๋ยวตักข้าวแกงทำไม เมียเลยให้คำตอบว่าเราลองคิดกันก่อนไหมว่าคนสมัยก่อนเขาทำอาชีพขายอาหารกันยังไง เราทั้งคู่เห็นตรงกันว่ารุ่นปู่รุ่นพ่อแม่เราจะเน้นการทำงานหามรุ่งหามค่ำ-เช้าจรดเย็นไม่เน้นพักเน้นโกย ทำให้ทุกๆวันทำแต่งานไม่มีเวลาดูแลอะไรมากนักและไม่ค่อยจะปิดร้านไปดูกิจการหรือการค้าขายของที่อื่นเพราะกลัวว่าจะสียลูกค้า นั่นทำให้เกือบตลอดชีวิตพวกเขาจะไม่ค่อยได้ไปไหน และเน้นสอนลูกหลานว่าให้เรียนสูงๆเพื่อจะให้หลุดพ้นจากวงจรนี้เพื่อไปมีอาชีพรับจ้างดีๆที่มั่นคง
Continue reading

คุ้ม

เมื่อปีที่แล้วได้ไป gathering ที่เซี่ยงไฮ้ประเทศจีนมีอยู่วันหนึ่งพวกเราได้ไปทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารเกาหลี(เหนือ)ในนั้นจะมีอาหารอร่อย(แน่นอนอยู่แลัว) มีสาวๆที่สามารถร้องเพลงบนเวทีอยู่แล้วช่วงบรรเลงเพลงพวกเธอก็สามารถกระโดดลงมาเสิร์ฟอาหารได้ด้วย ถือเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นมากเพราะเราคงไม่มีโอกาสได้เห็นของแบบนี้จากร้านอาหารของชาติอืนๆ

Continue reading

ดรัมเมเยอร์

vdo นี้เป็นของประกอบ ในนี้ไม่ใช่ผม 🙂

Entry นี้อยากเขียนเพื่อเตือนสะติตัวเอง ไม่ได้โอ้อวดอะไรนะครับแต่อยากจดความรู้สึกนี้ไว้ ตอนเด็กๆผมเรียนที่โรงเรียนเล็กๆที่อำเภอสวรรคโลก โรงเรียนเล็กมากแต่ละชั้นมีนักเรียนห้องเดียวและที่โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงเรื่องวงโยธวาทิตในยุคที่ผมเรียนอยู่ โรงเรียนเอาจริงเอาจังมากแต่วงโยธวาทิตสมัยนั้นแตกต่างจากวงสมัยนี้มาก ยกตัวอย่างเช่นสมัยนี้ผู้เล่นทุกตำแหน่งจะมีความสำคัญและโดดเด่นพอๆกันวิธีการโชว์เป็นอีกแบบหนึ่ง แต่สมัยนั้นเราจะเน้นความโดดเด่นที่ดรัมเมเยอร์ โดยเฉพาะคนหน้าสุดหรือที่เรียกกันว่าไม้หนึ่ง ชุดต้องเท่กว่า เดินนำหน้า ต้องควงคฑาได้สิบแปดล้านท่าโยนไม่ตกส่วนวงก็จะแต่งตัวพื้นๆไม่โดดเด่นอะไรมีหน้าที่ส่งเสริมให้ดรัมเมเยอร์เด่นสุดๆด้วยเสียงเพลงอันไพเราะและทำสำคัญดรัมเมเยอร์มักเล่นดนตรีไม่เป็น เพราะอะไรเพราะส่วนใหญ่จะถูกเลือกมาให้เป็นตั้งแต่เด็ก เป็นตั้งแต่ไม้สาม ไม้สอง ไม้หนึ่ง ไม่ต้องซ้อมดนตรีอะไรเลยหน้าที่คือ เด่น ไว้
และแน่นอนผมเป็นดรัมเมเยอร์
Continue reading

เรียบง่ายและเชี่ยวชาญ

ตอนแรกจะเขียน blog เรื่องการเลือกใช้มีดให้ถูกกับของที่เราต้องหั่นก็เลยไปค้นหาวิธีใช้มีดใน youtube ดูไปดูมาไปเจออันนี้ “Discovering Chinese Cuisine Part 2 – Culinary knife skills”

เห็นแล้วก็อึ้งว่าอาหารจีนอันแสนจะซับซ้อนทุกจานทุกเมนูนั้นวัตถุดิบต่างๆถูกเตรียมด้วยมีดเพียง “ชนิดเดียว” มีดขนิดนี้มีลักษณะที่ธรรมดามาก เป็นมีดที่มีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีคมด้านเดียว มีด้ามเป็นไม้ สำหรับผมแล้วมันเป็นมีดที่ธรรมดามาก เหมือนมันไม่ได้ถูกออกแบบมาอย่างดีเหมือนมีดทางตะวันตกที่ต้องมีหลายขนาดแต่ละอย่างก็ต้องถูกเลือกใช้ให้เหมาะสมและเครื่องมือในการปรุงอาหารทาฝั่งตะวันตกก็จะมีเยอะมากแต่สำหรับครัวจีนแล้วมันต่างกันมาก ผมก็นั่งคิดและมองกลับไปว่าทำไมหนอ
Continue reading

ป้องกันอาการเมาค้าง

สืบเนื่องมาจากช่วงสงกรานต์ผม tweet ไปว่า “pr 14: กินเหล้า 5 แก้วต้องกินน้ำอีก 8 แก้ว …. เพื่อให้ไม่ hang ในวันรุ่งขึ้น” และมีคน retweet ไปอีก 312 คน
11137123_10152702221522047_4387010012721509387_n
เนื่องจากที่บ้านมีงานฉลองสงกรานต์ก็เลยดื่มแอลอลฮอลไปหลายแก้วและตั้งแต่เป็นวัยรุ่นมา โดนแม่สอนมาเสมอว่าเมื่อไปดื่มแอลกอลฮอลมาแล้วพยายามอย่าดื่มจนสุด( เมาจนจำหรือคิดอะไรไม่ออก) เพราะวันรุ่งขึ้นจะตื่นขึ้นมาแล้ว hang หนักมากกกกก เพราจะเสียเวลาวันรุ่งขึ้นนไปอีกหนึ่งวันกับการซ่อมตัวเอง ที่หนักกว่านั้นคือโดนด่าว่ากินเหล้าจนเสียงานดังนั้นเพื่อเป็นการช่วยปกป้องสมาคมคนรักการดื่มเราต้องหาวิธีที่ทำไงก็ได้ที่ตื่นมาตอนเช้าแล้วสามารถทำงานต่อได้เลย
ผมเองก็ลองมาหลายสูตรมาก เช่นตื่นมาให้ถอนด้วยเหล้าอีกหนึ่งแบน กินเครื่องดื่มชูกำลัง โน่นนี่นั่น …. ไม่เวิร์คสักอันจนกระทั่งไปอ่านนิตยสารอะไรบางอย่างของผู้หญิง ระหว่างรอแม่ทำผมที่ร้านทำผม เขาอธิบายไว้อย่างละอียดว่าร่างกายเราพอรับแอลกลอฮอลเข้าไปแล้ววิธีการขับออกไม่ว่าจะเป็นการฉี่หรือการขับออกทางปิดล้วนแล้วแต่ต้องใช้น้ำปริมาณมากเพื่อนำพาเอาแอลกลอฮอลออกมาและถ้าน้ำในร่างกายไม่พอก็จะไปยืมน้ำที่ต้องส่งไปให้สมองเอามาขับแอลกลอฮอลออก พอน้ำที่ต้องส่งไปให้สมองขาดแคลนเราก็จะปวดหัวในวันรุ่งขึ้น ….. ดังนั้นถ้าไม่อยาก hang over หลังดื่มเหล้าเขาแนะนำให้

ก่อนนอนไม่ว่าจะเมาแค่ไหน ให้ดื่มน้ำเท่ากับหรือมากกว่าจำนวนเหล้าที่เราดื่มเข้าไปเช่นดื่มน้ำ 5-8 แก้วเพื่อไม่ให้เมาค้างในวันรุ่งขึ้น

เราไม่เก่งในทุกๆที่

ช่วงปีใหม่มีโอกาสได้ดูสารคดีเรื่อง “Computer Pioneers” สองตอนเป็นเรื่องที่สนุกมากกกกกกก แต่เดิมที่เราเคยเรียนเรื่องเหล่านี้ในหนังสือแล้วก็มีอาจารย์มาเล่าให้ฟังเรื่องเครื่องคอมพิวเตอร์ยุคแรกๆอย่าง UNIVAC เราก็ได้แต่นั่งทำตาปริบๆคิดไม่ออกว่ามันคืออะไร แต่สารคดีนี้เอา vdo ที่บันทึกการทำงานของเครื่องเหล่านี้มาให้ดูกันชัดๆ จากการดูสารคดีนี้เราก็ได้เห็นเลยว่าการทำงานหลายๆอย่างที่เราใช้ในการพัฒนาซอฟท์แวร์ในปัจจุบันนั้นยังคงอยู่ 🙂 และก็มีหลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไปมากมาย


Continue reading

คุณค่าของความต่าง

เปิด Facebook ทิ้งไว้และบังเอิญได้เจอ mv เพลงนี้ 
นั่งคิดไปว่าปัจจุบันคุณภาพนักดนตรีไทยพัฒนาไปไกลมากแล้วไกลกว่ายุคที่ผมเป็นเด็กมากมาย ผมจำได้เลยสมัยที่ผมเป็นเด็กมากๆทุกครั้งที่ต้องไปงานปีใหม่ผมต้องได้ดูวงสุทราภรณ์ เด็กๆก็สงสัยว่าทำไมวงสุนทราภรณ์มันมีเยอะจังมีทุกจังหวัดกันเลยทีเดียว ที่สำคัญคือนักร้องเกือบทุกคนร้องเสียงเหมือนกัน !!!! Continue reading

เจาะจุดแข็ง (Strength Finder)

จั๊วะ กับ แอร์ แนะนำให้ผมอ่านหนังสือ Strength Fider และทำแบบทดสอบ เพราะว่าหนังสือเขากล่าวไว้อย่างนี้
“หนังสือเล่มนี้สอนให้รู้จักการปฏิวัติทางด้านความคิดในวิธีการเสริมสร้างจุดแข็ง ซึ่งเป็นเรื่องน่าประหลาดใจที่คนส่วนใหญ่มีความรู้จำกัดเมื่อพุดถึง “ จุดแข็งของตนเอง” สาเหตุอาจเป็นเพราะคนเหล่านั้นไม่มีโอกาสที่จะได้เรียนรู้  หรือแม้กระทั่งไม่ตระหนักถึงความสำคัญ  แกนหลักของการปฏิวัตินี้คือกฎง่าย ๆ ข้อที่หนึ่งว่าองค์กรที่ยิ่งใหญ่นั้นไม่เพียงแค่ต้องยอมรับความจริงที่ว่าพนักงานแต่ละคนต่างกันไป  แต่องค์กรต้องใช้ประโยชน์จากความแตกต่างเหล่านั้นด้วย  องค์กรต้องคอยสังเกตถึงพรสวรรค์ที่มีมาตามธรรมชาติของพนักงานแต่ละคน  จากนั้นต้องวางตำแหน่งและพัฒนาพนักงานของแต่ละคนเพื่อปรับเปลี่ยนพรสวรรค์ของพวกเขาให้กลายเป็นจุดแข็งจริง ๆ นี้อาจเป็นเริ่มต้นแห่งการพัฒนาและยกระดับวิธีการใช้ชีวิตให้ดีขึ้น  นอกจากนี้ยังทำให้ทราบถึงศักยภาพที่แท้จริงของตนเองคืออะไร  เพื่อจะได้พัฒนาความสามารถนั้นได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด  รวมทั้งมีโอกาสที่จะได้ทำในสิ่งต่าง ๆ ได้อย่างมีความสุขโดยไม่รู้สึกเบื่อหน่าย” แล้วผมก็ทำตามที่เขาแนะนำ แล้วผมก็ลืมประจำว่าผมได้อะไรบ้างวันนี้เลยเอามาจดไว้ที่นี่

Continue reading

ผู้สร้างแพทย์ของไทย

ไปพบหนังสือเล่มชื่อ “ชีวิตอุทิศเพื่อสยาม” ระหว่างรอลูกซื้อของเล่นและหนังสือในร้านหนังสือ อ่านปกแล้วเดินเอาไปให้เมียจ่ายตังให้เลยผมลอกบางส่วนของคำนิยมที่เขียนโดย ศ. นพ. สรรใจ แสงวิเชียร (กายวิภาคศาสตร์ ศิริราช)

“ประวัติการศึกษาแพทย์ในประเทศไทย มีชาวต่างประเทศซึ่งเป็นชาวอเมริกันสองท่านที่มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการพัฒนาการศึกษาแพทย์ และเป็นผลให้เกิดความเจริญด้านสาธารณสุขของประเทศไทย ท่านแรกคือ ศาสตราจารย์ อำมาตย์เอก พระอาจวิทยาคม George B. McFarland. M.D., D.D.S ปฐมอาจารย์ของศิริราช อีกท่านคือ ศาสตราจารย์นายแพทย์ A.G. Ellis M.D., M.Sc. อดีตคณะบดีคณะแพทย์ศาสตร์และศิริราชพยาบาล ผู้วางหลักสูตรแพทย์ศาสตร์บัญฑิตของไทย

Continue reading

ทำขึ้นและทำไม่ขึ้น

บริเวณที่ผมอาศัยอยู่เป็นบริเวณที่อยู่ใกล้ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์และใกล้กับธนาคารเพื่อการเกษตร/สำนักงานใหญ่ ดังนั้นช่วงนี้แถวบ้านจะคึกคักมากเป็นพิเศษ โดยเฉพาะ townhouse ต่างๆที่เคยปิดร้างและที่เคยมีกิจการก็ต่างสลับเปลี่ยนหน้าตากันไปตามยุคสมัย แต่จะมีอยู่หนึ่งคูหาที่ผมแอบสังเกตุมานานแล้วว่า “ใครมาทำก็ไม่ขึ้น” คือคูหานี้เท่าที่ผ่านมาสามถึงสี่ปีหลังเปลี่ยนเจ้าของที่มาเช่าไปแล้วสามที่สี่เจ้า และละเจ้าก็จะมี style ในการทำร้านไม่เหมือนกันไล่มาตั้งแต่ร้าน ส้มตำ ร้านอาหารตามสั่ง ร้านข้าวตามสั่งที่ดู grand(ขึ้นมาหน่อย) ทุกเจ้าที่มาเปิดผมเป็นลูกค้าเสมอเพื่อศึกษาว่าแต่ละเจ้าแตกต่างกันอย่างไร แต่พบว่าสามเจ้านี้อยู่ได้ไม่นานก็จากไปจนกระทั่งผมเองก็คิดไปว่า “ที่ตรงนี้คงทำอะไรไม่ขึ้นแล้วหละ”

แต่เมือสองเดือนที่ผ่านมาผมก็เห็นการเปลี่ยนแปลงอีกครั้งโดยที่ครั้งนี้เจ้านี้เปลี่ยนคูหาที่ว่าไปเป็นร้าน “กาแฟและบอร์ดเกม” ซึ่งสำหรับผมแล้วเออมันดูโอเคมากเลยเพราะเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ค่อนข้างแหวกแนวมาก แต่ก็ยังอดคิดไม่ได้ว่า “มันจะไปรอดหรอ” เพราะที่ผ่านมามันไปกันทุกร้านเลย ไม่เกินสามเดือนและแถวนี้ก็มีคนพยายามเปิดร้านกาแฟมาหลายที่ละอยู่ได้ไม่นานสักร้าน
เวลาผ่านไปสองเดือนร้านนี้ก็ยังอยู่และคนก็ยังดูหนาแน่นเต็มร้าน ผมก็เริ่มใจชื้นสัปดาห์ก่อนเลยแวะเข้าไปซื้อเครื่องดื่มในร้านดูว่าบรรยากาศร้านเป็นอย่างไร ก้าวแรกที่เหยี่ยบเข้าไปในร้านก็ได้รับการต้อนรับจากเจ้าของร้าน “สวัสดีครับ” อย่างพร้อมเพรียงนี่ก็เป็น first impression แล้วสำหรับผม จากนั้นก็เดินไปสั่งชามะนาวซึ่งปกติร้านก็จะรับ order และก็ก้มหน้าก้มตาทำตามคำสั่ง แต่ที่นี่เจ้าของร้านถามกลับมาว่าจะรับเป็นแบบ “หวานปกติ หรือ หวานน้อย” ครับพร้อมด้วยหน้าตาที่ยิ้มแย้ม เป็นความประทับใจที่สองที่ได้รับ จากนั้นก็ย้ายไปดูบอร์ดเกมที่มีให้บริการน้องเขาก็เดินตามมาอธิบายว่าเกมมีกี่กลุ่มอัตราค่าบริการเป็นอย่างไรบ้างและถ้าผมสนใจสั่งก็สามารถฝากสั่งได้ (ความประทับใจที่สาม) หลังจากนั้นผมก็รับชาเย็นแล้วก็ปั่นจักรยานกลับบ้าน

กลับมาถึงบ้านก็นั่งดูดชาเย็นและคิดไปว่าจริงๆแล้ว สิ่งที่เราประทับใจร้านนี้เป็นเรื่องของความรู้สึกการเป็นเจ้าของของน้องทั้งสาม ความเอาใจใส่ หรือเราเรียกรวมๆว่า “อัธยาศัยดี” ซึ่งต่างจากสามเจ้าที่มาเปิดก่อนหน้านี้มากเลยทีเดียวสำหรับผมแล้วนี่เป็นจุดที่กระตุกความคิดเดิมผมให้เปลี่ยนไปในทันทีเลย เพราะทุกวันนี้ผมยังอยากปั่นจักรยานไปกินชามะนาวจากร้านนี้ทุกวันเพราะผมรู้สึกว่าเขาอัธยาศัยดีและนอกจากนี้ร้านก็ยังมีเอกลักษณ์ที่ดีต่างจากร้านปกติทั่วไปคือไม่เน้นเรื่องการจุคนให้มากแต่เน้นที่ความรู้สึกสบายไม่อึดอัด

สำหรับผมหลังจากนั่งคิดอยู่สองสามวันก็คิดในใจว่าแม่เคยเล่าให้ฟังว่า งานบางอย่างหรือธุรกิจบางอย่างคนบางคนทำแทบตายทำไม่ขึ้น แล้วก็เที่ยวไปเตือนไปว่าคนอื่นว่าอย่าทำเลยเพราะทำไม่ขึ้นหรอกเขาลองมาแล้ว … แต่หลังจากนั้นไม่นานทีกคนมาทำ ที่เดียวกัน ทำเลเดียวกัน ธุรกิจเดียวกันกับคนก่อนแต่ผลที่ได้ออกมาคือเขาทำได้สำเร็จได้อย่างไม่น่าเชื่อซึ่งปัจจัยของความสำเร็จก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยหนึ่งในนั้นคือ อัธยาศัย เพราะอะไรก็ตามที่ขึ้นชื่อว่าต้องปฏิสัมพันธ์กับคนด้วยกันแล้วการมีอัธยาศัยดี ยิ้มแย้มแจ่มใส จะสร้างความประทับใจให้ก่อเกิดได้ง่ายและเป็นที่น่าจดจำ ซึ่งความรู้สึกประทับใจครั้งแรกจะเป็นปัจจัยให้ลูกค้ากลับมาทำธุรกิจกับเราในครั้งต่อๆไป

“ของสิ่งเดียวกัน จะมีทั้งคนที่ทำขึ้นและทำไม่ขึ้น”