เรื่องมีอยู่ว่าผมซื้อโนเกียเอ็นเก้าโทรศัพท์ที่ได้รับคำนิยามว่า “มีทุกอย่างยกเว้นอนาคต” มาใช้คำถามคือเพราะอะไรคำตอบคือ “ก็ใจมันรักจึงอยากใช้” เป็นเหตุผลที่ไร้เหตุผลมากแต่เบื้องลึกแล้วมันคงเนื่องมาจากเป็นแฟนโนเกียมานานมาก แต่หลังๆไม่ค่อยได้ซื้อโนเกียเพราะดูแล้วไม่ใช่เหมือนจะได้แต่ยังไม่ใช่ เครื่องสุดท้ายที่ซื้อน่าจะเป็นรุ่นบังตอที่เวลาคุยต้องเอาสันแนบหูรุ่นนี้โคตรจะโดนเลยครับ
สำหรับผมแล้วเวลาซื้อโทรศัพท์มักไม่ค่อยพิจรณาอะไรมาก ดูๆแล้วรุ่นไหนอยากใช้ก็เก็บเงินซื้อเลยไม่ได้โชว์รวยอะไรนะครับเก็บเงินหลายเดือนเหมือนกันกว่าจะได้แต่ละเครื่องสาเหตุที่ไม่ค่อยพิจรณามากเพราะมีความเชื่อว่าเมื่อเราซื้ออะไรที่เราอยากใช้เราจะใช้มันอีกอย่างของแบบนี้ช่วงอายุมันสั้นครับสำหรับผมโทรศัพท์เครื่องหนึ่งก็ปีสองปีเดี๋ยวก็ซื้อใหม่และพูดตามตรงราคาโทรศัพท์แต่ละเครื่องก็ไม่ได้เยอะขนาดทำให้เราต้องคิดเยอะขนาดนั้นซื้อมาแล้วใช้ไปใช้มาไม่ชอบก็อดทนรออีกสักปีเดี๋ยวก็เก็บเงินซื้อใหม่เครื่องเก่าก็แจกชาวบ้านชาวเมืองไป ดังนั้นเวลาซื้อโทรศัพท์ผมจะตัดสินด้วยอารมณ์ล้วนๆ อยากใช้ก็ซื้อเลย เท่หล่อสุดๆ
สำหรับ N9 เป็นโทรศัพท์ในตระกูล Smart Phone เครื่องที่ 4 ต่อจาก iPhine 3GS, Samsung Spica, Samsung Wave จะเห็นว่าผมซื้อมั่วไปหมดลองมันทุกตระกูล แต่ช่วงหลังๆใช้ไปใช้มาพบว่าตัวเองใช้ smart phone ได้โคตรโง่เลยคือใช้อยู่ไม่กี่อย่างนับได้ดังนี้ตามความถี่ โทร ถ่ายรูป twtter facebook แค่นี้!!!! อะไรกันทำไมเหลือแค่นี้โคตรจะไม่ smart เลย
ดังนั้นเมื่อถึงเวลาที่ต้องจัดเครื่องใหม่ก็เลยเลือกตามสิ่งที่ตัวเองใช้จริงเท่านั้น แค่โทรได้ ถ่ายรูปเทพ ติดตามข่าวสารบน social network ได้บ้างอะไรบ้างแถมท้ายด้วยวัสดุเทพจับแล้วดูดีมีราคา ได้แค่นี้ถือว่าโอเคได้มากกว่านี้ถือว่ากำไร ตอนแรกว่าจะซื้อ Samsung Galaxy S แล้วเพราะชอบจริงอะไรจริงกำลังจะเดินไปเสียเงินอยู่แล้วเพราะแอบเล่นของ น้าเก่ง(@kengggg) อยู่บ่อยๆ แต่ก่อนนั้นก็ดันไปเจอ VDO เปิดตัวนี่เข้าจบกันไม่ต้องซื้อมันละ Galaxy S

1. เรื่องโทรไม่ต้องพูดถึงโทรศัพท์โนเกียต้องโทรได้ดีอยู่แล้วและโทรได้ดีด้วยเสียงในการสนทนาหลังจากได้ทดลองกับภรรเมียแล้วพบว่าชัดแจ่มแจ๋วดีมากอันนี้ผ่านคะแนนเต็ม
2. เรื่องกล้องอันนี้เห็นความเทพของกล้องโนเกียตั้งแต่ N8 แล้วกล้องมหัศจรรย์มากดังนั้น N9 ก็ไม่ทิ้งลาย กล้องเทพสามารถชมภาพตัวอย่างได้ที่ Engadget นะครับส่วนตัวหลังจากได้ลองใช้ดูแล้วพบว่ากล้องโนเกียเอ็นเก้าเขาเทพจริงเรื่องความเร็วทั้งเวลาในการเตรียมพร้อมและการโฟกัส ส่วนวิดีโอถือว่าดีทีเดียวคิดว่าพอสำหรับความต้องการส่วนตัวเพราะส่วนมากจะใช้กล้องถ่ายภาพลูกสาวทั้งสองคนดังนั้นถ้ากล้องพร้อมช้าก็จะหงุดหงิดบ้างแต่สำหรับเอ็นเก้าถือว่าพร้อม
3. เรื่อง Social Network เรียกว่าพอมีบ้างแต่แอพพลิเคชั่นเรียกว่าสู้ไม่ได้ถ้าเทียบกับมือถือจากค่ายแอปเป้ิลและแอนดรอยด์(ระดับสูง) เหมือนจะยังไม่ค่อยพร้อมในเรื่องนี้เป็นอย่างมาก จริงๆอาจจะโดนทิ้งไปไกลมากเลยผมว่าถ้าคนที่เสพติดมากๆอาจทนไม่ได้กันเลยทีเดียวยิ่งเมื่อเทียบกับ Facebook App สำหรับ iPhone รุ่นใหม่ยิ่งเห็นความห่างมากมาย
4. เรื่องต่อไปเรื่อง Operating System โดยรวม Meego หลังจากได้เล่นมาสี่ชั่วโมงพบว่าชอบมากกับแนวคิดเรื่อง Swipe เช่น Swipe ขึ้นแปลว่าเอาไปเก็บไว้ Swipe ลงแปลว่าปิด Swipe ออกข้างแปลว่าไปหน้าต่อไปหรือย้อนกลับไปที่หน้าหลัก แรกๆอาจจะเขินๆแต่เล่นไปเล่นมาถึงกับเซ็งเมื่อต้องกลับมากดปุ่ม Home ในแอนดรอยด์และไอโฟน อันนี้ของเขาดีจริงครับอีกเรื่องคือการตอบสนองของมันดีขึ้นมากกว่าของเก่าบน N8 มากมายเลยทีเดียวเพิ่งจะเห็นและรู้สึกถึงความเป็น touch phone บนโนเกียก็รุ่นนี้แหละครับ สมใจอยากถึงแม้ว่าจะไม่ทำต่ออีกต่อไปก็ถือว่าได้เป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมมีโกอันแรกและอันสุดท้าย
5. เรื่องต่อไปวัสดุที่ใช้ทำผมว่าเทพมาก เล่นเอา Galaxy S II กากไปเลยก็ว่าได้คือถ้าควักออกมาวางบนโต๊ะท่ามกลางๆสาวๆผมมั่นใจเกินร้อยว่าสาวๆจะหยิบ N9 ก่อนครับเพราะรูปทรงมันดูลงตัวและดูน่าจับมากกว่าเยอะและถ้าเหลือบตาดูในท้องตลาดคาดว่าต้องรอ iPhone5 มาท้าชิงเรื่องนี้ครับนอกจากนี้การใช้สี ฟอนท์ ขนาดของฟอนท์ การจัดวาง ทุกสิ่งอย่างดูลงตัวไม่เยอะขอมั่วเรียกว่าได้อารมณ์ Scandinavian Design หรือ Finnish Design ได้ไหม

สรุป ประทับใจทั้ง รูปเสียงและสัมผัส แต่แอพพลิเคชั่นแอบกากส์บ้างอะไรบ้าง ดังนั้นถ้าอยากได้ “Mobile Phone” ดีๆสักเครื่องในราคาสมเหตุสมผล โนเกียเอ็นเก้า คือหนึ่งในตัวเลือกที่ดีที่สุดครับ

บางคนอาจบอกว่า Unix ใช้ยากแต่หนึ่งในคนที่สร้างมันขึ้นมาอย่าง Dennis MacAlistair Ritchie บอกว่าเขาพยายามสร้าง Unix ให้เรียบง่ายไม่ซับซ้อนเหมือน OS ตัวอื่นๆในปี 60 เท่านี้ผมก็จินตนาการไม่ออกแล้วว่า OS ที่เขาว่ายากและซับซ้อนกว่า Unix นั้นมันหน้าตาเป็นยังไงแล้วมันใช้ยังไง ==”

ผมรู้จักชื่อ Dennis Ritchie สมัยที่เรียนอยู่ที่ Nida จากวิชา “Introduction to Computer Programming” แน่นอนว่าเป็นวิชาที่สอนด้วยภาษาซีถือเป็นการเปิดกระโหลกผมให้เข้าถึงโลกของการเขียนโปรแกรมอย่างแท้จริงเพราะก่อนหน้านั้นเรียนแบบลูกทุ่งมาตลอด และแน่นอนว่าการเรียนวิชานี้ต้องอ่านตำราเทพอย่าง

แต่ก็ต้องสารภาพว่าสมาธิผมไม่ได้จดจ่ออยู่กับภาษานี้เสียเท่าไหร่เพราะมันไม่ใช่เป้าหมายที่แท้ของผม ผมไปจดจ่อกับอีกภาษาหนึ่งต่างหากภาษาที่ได้รับแรงบันดาลใจอย่างหนักจากภาษา C ทำให้ผมไม่ได้ซาบซึ้งกำบตำราเล่มนี้มากนักแต่ก็มากเพียงพอที่จะทำให้สอบผ่านมาได้ด้วยคะแนนที่น่าพอใจ

เช้าวันนี้ตื่นขึ้นมาเปิด Google Plus พบข้อความ “His pointer has been cast to void *; his process has terminated with exit code 0.” ถึงแม้ว่าจะไม่เข้าใจว่า cast to void * แปลว่าอะไรเพราะจำไม่ได้แล้วแต่ก็ตีความได้ว่า “เสียชีวิต” แล้ว “ขอไว้อาลัยให้กับยอดคนคอมพิวเตอร์”

“บาร์แคมป์คือการสัมมนาที่ไม่มีรูปแบบ” อยากไปพูดอะไรก็เสนอหัวข้อเดี๋ยวก็รู้เองว่าจะมีคนอยากฟังไหม บาร์แคมป์บางกอกจัดมาสี่ครั้งใหญ่ขึ้นทุกวันบรรยากาศก็มีความเป็นตัวเองบ้างว่าความ Geek มันหายไปแต่เนื่องจากบาร์แคมป์ไม่ใช่ของใครใครอยากจัดก็จัดเพื่อความบันเทิงทางสมองและปัญญา อยากจะให้จัดกันบ่อยๆสนุกดี
บาร์แคมป์บางเขนปีนี้เป็นปีที่สองปีแรกเสื้อสีเคี้ยวเขียวสะท้อนแสงจัดที่ตึกนานาชาติ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (บ้านผมเป็นชัยภูมิ Geek มีงาน Geek Geek แถวนี้เยอะ) ปีนี้รู้ตัวแน่ๆว่าไม่ได้ไปร่วมงานแบบเต็มวันเพราะต้องช่วยเมียเลี้ยงลูกและต้องทำอะไรมากมาย แรกเลยตั้งใจจะไปเดินเล่นรับบรรยากาศเหมือนครั้งแรกไปดูเด็กทำกิจกรรมกัน แต่ไม่รู้อะไรอยู่ดีๆก็อยากทำอะไร บ้าๆ ขึ้นมาหนึ่งอย่างคือ “อยากพูดเรื่องที่ตัวเองไม่รู้เรื่องเลย”
-แล้วจะมีคนฟังไหม
-อย่าไปสนใจนี่คือบาร์แคมป์
-ว่าแล้วก็จัดไปเรื่อง “Good Resume in my point of view”
แต่เช้าเลยฝาก @zyracuze ส่งหัวข้อพร้อมกับเล่นเส้นเล็กน้อยว่าขอเป็นช่วงบ่ายเพราะยังไม่ได้ทำอะไรเลยบทก็ไม่มี slide แน่นอนยังไม่ทำ ผ่านไปถึงสายๆผล vote เป็นดังนี้

“ดูท่าจะรอดแน่นอน” ทำใจเย็นต่อไปเตรียมสไลด์บ้างคร่าวๆแต่ก็เขียนไม่ออกเพราะ resume คือเรื่องที่ผมไม่รู้เรื่องเลย จะเอาอะไรไปพูดวะ สักบ่ายโมงนอนสบายใจ

บ่ายสองตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงโทรศัพท์ “พี่ๆขอพี่บ่ายสองครึ่งครับ” คำอุทานแรกที่ดังมาในใจ “เฟี่ยแล้วไม่เสร็จสักอย่างจะรอดไหม” เปิดดู twiiter, facebook พบว่ามีคนโหวดให้จริงดังนี้

ไปถึงห้องที่ต้องพูดเป็นเวลาบ่ายสองยี่สิบนาที มีอะไรในหัวบ้าง ไม่มี แต่นี่คือบาร์แคมป์จงเชื่อมั่นในพลังของบาร์แคมป์ทุกอย่างเริ่มต้นจาก “ผมไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับ resume เลย” จากนั้นความมันส์ก็บังเกิดใครที่อยู่ในห้อง 3304 คงรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น

This is Barcamp Bangkhen

เย็นวันศุกร์ที่ดูเหมือนวันศุกร์ทั่วไปวันหนึ่ง ชีวิตของผมก็ดำเนินไปตามปกติคือกลับมาถึงบ้านเล่นกับลูกเอาลูกเข้านอน การบ้านยังไม่ต้องทำเดี๋ยวทำวันอาทิตย์ฝึกไว้ให้ชิน (เราต้องมีแรงบันดาลใจก่อนถึงจะลงมือ) แน่นอนเราพ่อลูกก็เล่นกันไปตามประสา เล่นไปร้องไห้ไป แล้วพ่อมันก็โดนอมม่าด่าประจำว่าชอลแกล้งลูกดังนั้นตอนนี้ผมขอสารภาพก่อนว่ามันเป็นความเก็บกดส่วนตัวอย่างหนึ่งเหอๆๆๆ เนื่องจากเป็นลูกคนเดียวไม่มีน้องพอมีลูกสาวเหมือนมีของเล่นแกล้งมันแล้วสนุกดี ชอบๆๆแกล้งมันทุกวันจนเดี๋ยวนี้มันเฉยๆแล้วแกล้งไปไม่ค่อยร้อง ก็เลยกะว่าเดี๋ยวรอไอ้คนเล็กโตอีกหน่อยจะแกล้งมันอีก
กลับเข้าเรื่องคืนนั้นเองหลังจากที่ลูกทั้งสองหลับไปเรียบร้อยแล้วคุณแม่คนเก่งก็เปิดกระเป๋าลูกออกมาตรวจดูว่ามีการบ้านอะไรบ้างค้นไปค้นมาก็อุทานว่า “งานเข้า” ไอ้เราก็นึกว่าเมียเห็นว่าลูกสาวเอาอะไรพิเรนๆกลับมาจากโรงเรียนอีกแต่สิ่งที่เมียบอกคือ “ต้องแต่งนิทานคุณธรรม ให้ณมน ไปเล่าให้เพื่อนฟังหน้าห้อง” ได้ยินแบบนี้ถึงกับเครียดคือไอ้แต่งนิทานน่ะก็ยากมากแต่ที่ยกกว่าคือต้องวาดรูปประกอบพร้อมสอนลูกให้ไปเล่าให้เพื่อนฟังด้วยคือผมรู้ตัวเองมานานแล้วว่าต่อมศิลปะได้ฝ่อไปจากร่างกายและสมองอันน้อยนิดของผมไปแล้วให้วาดแก้วน้ำยังวาดไม่ค่อยจะได้ แต่นี่ต้องวาดนิทานนนน เออยากไปไหม ที่สำคัญคือมีเวลาห้าวัน แต่สิ่งเดียวที่สามารถตอบได้เพื่อรักษาความแมนไว้คือ “เออเดี๋ยวทำให้ สิวๆ” แบบเข้มแข็งแล้วก็พากันไปนอนอย่างสบายใจไทยแลนด์
เสาร์ อาทิตย์ก็ผ่านไป จันทร์ อังคาร พุธ พฤหัสบดี ก็ผ่านไปมารู้ตัวอีกคือคืนวันพฤหัสเมียบอกว่าเตือนมาหลายวันแล้ว แกลืมตลอดทำไงเนี่ยพรุ่งนี้ส่งแล้วสิ่งเดียวที่ตอบได้คือ “เออเดี๋ยวทำให้ สิวๆ” เมียส่งสายตาประหารกลับมาทันที่แปลได้ความว่า “สิวยัง นี่เหลืออีกแปดชั่วโมง มันยังไม่เริ่มวาดเลย” และสิ่งเดียวที่ต้องรีบโต้ตอบกลับไปคือ “เราจะเขียนเรื่องลูกแมวหลงทาง” เนื่องจากเมื่อเดือนก่อนครอลครัวเราเคยมีโอกาสได้ลองเลี้ยงลูกแมวที่มีคนเอามาปล่อยไว้ข้างบ้านเป็นแมวสีดำชื่อ “โอเลี้ยง” และเราพบว่าณมนชอบแมวมาก เดินไปเล่นได้ทั้งวันแต่มันอยู่กับเราได้แค่สองวันเท่านั้นแม่มันก็มารับไปแต่ก็เป็นเรื่องที่ดีที่เราได้สอนให้ลูกรู้จักความเมตตารักสัตว์ อย่างน้อยเราก็ช่วยให้มันกินอิ่ม มีที่นอนอุ่นๆ จนแม่มันมารับไปและผมคิดว่ามันเป็นประสบการณ์ที่ดีของณมนเลยทีเดียว
แต่่ปัญหาคือแล้วเราจะวาดยังไง ไอ้ story น่ะไม่ยากแต่ไอ้รูปประกอบเนี่นสิลำบากนั่งร่างอยู่นานก็ได้คนแบบหัวไม้ขีดกับแมวแบบถ้าไม่บอกว่าเป็นแมวลูกคงคิดว่าเป็นแมงมุมและแล้วหลังจากเมียลงมาก็ทนสภาพไม่ได้จึงเดินไปเดินมาอยู่และเมียผมก็กลับมาพร้อมกับสุดยอดวัสดุต้อนแบบสองอันนี้


โอวสวรรค์ประทานเราได้ตัวละครครบแล้วสิ่งเดียวที่ต้องทำคือแปลงร่างคนหัวไม้ขีดของผมและแมวมุมให้อยู่ในสภาพที่ใกล้เคียงต้นแบบมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ นั้งซ้อมอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงเพื่อปลุกวิญญาณศิลปิน หลังจากที่พอเรียกได้ก็จัดสินใจวาดรวดเดียว แต่ไม่จบ เนื่องจากศิลปินคงจะไม่ทำอะไรพรวดเดียวจบมันดูง่ายเกินไปฉาบฉวยเราต้องเว้นไว้เพื่อหาแรงบันดาลใจ ผมจึงเดินไปนอนโดยเว้นหน้าสุดท้ายกับหน้าปกไว้แล้วเข้านอนหาแรงบันดาลใจอย่างมีความสุข เมี๊ยวๆ
ตื่นมาตอนตีห้ามานั่ง build อีกพักก็สามารถจบเล่มนิทานสุดยอดโคตรๆ ทำมือ เล่มแรกในชีวิตออกมาหน้าตาแบบนี้ครับ ใครขวัญอ่านกรุณาอย่าอ่านนะครับ อาจเครียดไปสักพักได้ว่านี่ตั้งใจทำแล้วหรือ ก็เห็นใจผมหน่อยนะครับ อายุอานามก็เท่านี้แล้ว ได้แค่นี่ก็โอเคแล้ว